طبقه نسوان كلمه اعزاز وتجليل بود. ودر فارسى بر قاعده عربى براى اين كلمات جموع بسته اند: خواتين وخوانين.

قفجاق: به كسره اول وسكون دوم بقول كاشغرى قبيله ييست از ترك ونام موضعى در كاشغر (1/ 394) در تاريخ وصاف 67 گويد:

«مراكب جياد چون اسبان قفچاق» گويا اسبان قفجاق ضرب المثل بوده اند در خوبى (يادداشتهاى قزوينى 6/ 169) املاهاى مختلف اين كلمه خفجاخ، خفجاق، قبچاق است، كه در حد جنوب آن بجناك ودر شمال ويرانيست وايشان قومىند از كيماك جدا گشته وملك ايشان از دست ملك كيماكست (حدود العالم 54) ناصر خسرو است:

نبات پر بلاغز است وقبچاق ... كه رستستند بر اطراف جيحون

سنايى راست:

گر سر مژگان زند بر هم بعمدا آن نگار ... پيكران بيجان كند مر ديلم وقفچاق را

(ديوان سنائى 369) قرا: كه در اول برخى از اسماء مانند قرابجكم، قراقروم، قره ارسلان وغيره آمده (رك: فهرست) كلمه تركيست بمعنى اسود وسياه كه ملوك خاقانيه بدان تسميه مى شدند مانند بغرا قراخان (كاشغرى 3/ 168) قراخان بموجب شهنامه نام پهلون تورانى پسر افراسياب ونيز نام يك سپه سالار انوشروان بود (رك: فهرست ولف) قراتكين دواتى در عصر محمودى حاكم غرجستان بود، كه فرخى در مدح او گويد:

سپهبد سپه شاه شرق، ابو منصور ... قراتكين دواتى امير غرجستان

قراقش: به فتحه قاف اول وضمه قاف ثانى بمعنى عقاب است ودر ستارگان مشترى باشد (كاشغرى 3/ 167) ظاهرا مركب است از قرا سياه قش مرغ شكارى ( LFaucon) كه درين شعر منوچهرى آمده: بزير پر قوش اندر همه چون چرخ ديباها (ديوان وى 3) پس وقتى كه اين نام را بر كسى اطلاق ميكردند، معنى آن جمعا عقاب سياه بود.