كلمه را طغريل هم نوشته است (3/ 282) املاى آن بشكل طغرل در كتب دوره غزنوى وسلاجقه معمول است (رك: فهرست) در قاموس عثمانى رسملى طوغرل بمعنى قوش مرغ شكاريست منوچهرى گفت:

الا تا بانگ دراج است وقمرى ... الا تا نام سيمرغ است وطغرل

(حواشى برهان 1356) تيانكو: كه درين كتاب باملاى تاينكو آمده (رك: فهرست) بقول كاشغرى معنى آن در اصل لغت حاجب بود (3/ 281) (رك: تعليق 54) تنكت: به فتحه اول وضمه كاف نام قبيله تركست كه در قرب چين سكونت دارند واصل خود را عربى پندارند (ديوان 3/ 268) (رك: فهرست) در برهان قاطع تنكت بكسره اول وثالث نام قصبه بين كولاب وحصار است (1/ 520) اما ياقوت آنرا بهمان حركات كاشغرى شهرى از شهرهاى شاش وراء سيحون داند.

جغرى: به فتحه وسكون دوم نام مرغ شكارى كه بعربى صقر وبفارسى چرغ گويند، وبدان تسميه هم كنند مانند جغرى بيك (ديوان لغات الترك 1/ 352) انورى راست:

ملك شان را مدد از جغرى واز طغرل نيست ... زان اميرى نرسيدند بدين سلطانى

(ديوان انورى 319) خان: ملك اعظم وهر يكى از بنى افراسياب كه خاقان هم ناميده مى شود (ديوان 3/ 117) اما خاقان ملك اعظم تركست وخان رئيس ايشان، پس خاقان مانند شاهنشاه فرس، خان خانان ورئيس الرؤسا باشد (مفاتيح العلوم 73) ختاى: بقول كاشغرى اسم چنين علياست (3/ 180) ونيز نام يكى از قبايل ترك در چين بود (1/ 29) اين طوايف در اوايل قرن چهارم هجرى تمام مغولستان وقسمتى از چين را تصرف كردند ونام خطا را بهمه اين ممالك وسيع دادند (قلموس الاعلام سامى) سنقر: املاى اين كلمه در ديوان لغات الترك سنكقر بضم اول وچهارم است، كه نام يكى از طيور جارح باشد غير طغريل (3/ 282) در برهان قاطع فارسى آن شنقار است، مرغى شكارى از جنس چرغ (2/ 1174)