كرده (1/ 302) ودر طبقات بهمين املا در نامهاى تمرچى وتمر خان قيران وتمر خان سنقر موجود است (به فهرست كتاب رجوع شود) ولى املاى اين كلمه در ازمنه ما بعد تيمور است كه گاهى تمور هم ضبط گرديده، مثلا بهاء الدين جامى در فوت تيمور صاحبقران (807 ه) گفته بود:

سلطان تمور آنكه چرخ را دلخون كرد ... وز خون عدو روى زمين گلگون كرد

(ظفر نامه على يزدى 2/ 469) حالا در تركى دمر Damor را بمعنى آهن استعمال كنند، كه شكلى از همان تمر است.

تكش: در اسماى خوارزم شاهيان وتركان مستعمل است (به فهرست رجوع شود) كاشغرى آنرا به فتحه اول وكسره دوم بمعنى غايت ونهايت در هر چيز ضبط كرده وگويد از اسماى رجال نيز هست (1/ 307) اما در برهان قاطع بدو فتحه بر وزن حبش آمده (1/ 505) ترخان: املاهاى مختلف اين كلمه در طبقه 22 ذكر الغ خان بلبن تبرخان وتزخان است.

ظاهرا ترخان صحيح است، كه معرب آن طرخان وجمع طراخنه بمعنى شريف باشد (مفاتيح العلوم خوارزمى 73) در برهان قاطع (1، 483) بر وزن مرجان شخصى باشد كه پادشاهان قلم تكليف ازو بردارند وهر تقصير وگناهى كه كند مواخذه نكنند، در لغت چغتائى بهمين معنى تركيست وترخانى كسانىند كه بطرز قبيله ترخان زندگى كنند (ص 213) نام ترخان (معرب آن طرخان) در خراسان خيلى قديم است، زيرا خوارزمى در مفاتيح العلوم تاليف حدود 370 ه- آنرا آورده ومعلوم است كه بطور علم هم استعمال مى شد، ونام پدر ابو نصر محمد فارابى حكيم معروف (متوفى 339 ه-) طرخان بن اوزلغ باشد (ابن خلكان) (4/ 242) كه بقول ابن ابى أصيبعة قائد لشكر وفارسى المنتسب بود (طبقات الاطباء 2، 134) همچنين طرخان نخاس از كسانيست كه كلينى در كافى ازو روايت كند، وابن طرخان از اعلام موسيقى دانان وادباى صاحب