بغرا: در طبقه 11 ذكر سبكتگين آمده، كه بقول كاشغرى بضم اول وسكون دوم معنى آن اشتر نر وفحل باشد وبصورت بغراخان بدان تسميه ميكرده اند (1/ 352) بلكا: اين نام در طبقات مكرر است، كه بقول كاشغرى به كسره اول معنى آن عالم ودانشمند ودانا باشد، واز كلمه بلدى بكسر اول اشتقاق يافته اذا علم الشي ء (1/ 11) اين كلمه بصورت مركب بلكاتگين وبلكابك آمده، در راحة الصدور (ص 141) والكامل ابن اثير (حوادث 493) ذكر بلكا بك شحنه اصفهان آمده است. در سلجوقنامه ظهير الدين نيشاپورى (حدود 582 ه-) بيلكابيگ نام يك شخص مذكور است (ص 36) تگين: كه با كلمات ديگر مانند الب، بلكا، الغ وغيره چسپيده وكاشغرى آنرا بكسره اول آورده كه جمع آنرا تكت بكسرتين مى نويسد، اصلا نامى است از برده وغلام كه بعدا براى فرزندان خاقان لقبى شد وپايين تر از ان لقب اكابضمه اول بود واكاتگين كوچكان فرزندان ملوك باشند، واكاكسى است كه در عقل ودانائى بزرگ باشد. واز همين مقوله است كمشتكين بضمتين يعنى غلام داراى رنگ سپيد مانند نقره، والب تگين (غلام جلد وشجاع) قتلغ تگين (بنده مبارك) چون تگين پسانتر در نامهاى فرزندان ملوك استعمال يافت، آنرا با اسماى پرندگان شكارى تركيب ميكردند، مانند جغرى تگين بفتحتين (تگين داراى بطش باز) كج تگين بضمه اول (تگين نيرومند) اين نام از موالى به ابناء افراسياب انتقال يافت، چون ايشان پدران وبزرگان خود را تعظيم ميكردند، در مكاتبه يا مخاطبه چنين ميگفتند: «اين تگين (بنده) چنين كرد وچنان گفت» واين طرز استعمال در ابتدا براى تواضع بود، كه بعد از ان تعميم يافت.

(ديوان لغات الترك 1/ 84/ 297/ 347) در لغت جغتائى (ص 217) تكين بمعنى زيبا وخوشگل است وباين نام شهرى در عصر غزنويان در نزديكيهاى قندهار كنونى به تگين آباد شهرت داشت. (رجوع به: تاش، طغان وينال) تمر: كاشغرى آنرا به فتحه اول وضمه ثانى بمعنى حديد وآهن ضبط