بنگش، بنو در نظر آمد، جاى هموارى واقع شده، شمالى او كوهستان بنگشن ونغر است، رود بنگش از بنومى برايد باين آب معمور است، جنوبى او چو پاره وآب سند است، شرقى او دينكوت است وغربى او دشت كه دارو تاك (ظاهرا دور به دو فتحه) هم ميگويند. از قبايل افغانان كرانى وسور وعيسى خيل ونيازى اين ولايت را مى كارند (ص 94) توضيح: نام نغر در عهد سلطان مسعود از طرف بيهقى نيز ذكر شده (ص 659) كه امير محمد در آن محبوس بود، واين قلعه بقول ياقوت شهرى بود در بلاد سند كه بين آن وغزنين شش روزه مسافه بود.

(78) عين الدين بيجاپورى

در تعليق 48 مختصرى درباره ملحقات طبقات ناصرى نوشته آمد.

مؤلف اين كتاب شيخ ابو العون عين الدين جنيدى دهلوى ثم بيجاپورى معروف به خزانة العلم است، كه در دهلى بسال 706 ه تولد يافت ودر آنجا پرورش ديد، بعد از ان به دولت آباد آمد، واز شيخ علاء الدين حسينى جيورى وشيخ شمس الدين محمد دامغانى درس خواند، وبا شيخ منهاج الدين تميمى انصارى صحبت نمود، وبسا از علما ازو درس خواندند، واز اكابر دانشمندان عصر خود شمرده مى شد.

وى در سنه 737 ه به عين آباد سكر (به تشديد كاف) آمد، واز آنجا به بيجاپور در سنه 773 ه سكونت گزيد، وتا آخر عمر به تدريس اشتغال ورزيد.

شيخ حسين بن محمود شيرازى، وشيخ محمد بن يوسف حسينى دهلوى وجمع كثير مشايخ ازو علم فرا گرفتند، مصنفات او را صاحب الروضه (132) جلد شمرده است، كه مشهورتر آن ملحقات در تاريخ وطور الابرار وكتاب الانساب وتاريخ الاولياى هند است. از اشعار اوست:

تا تو نه رسى بشيخ با حق نرسى ... زيرا كه ميان شيخ وحق نيست دوئى

بتاريخ 27 جمادى الاخرى سنه 795 ه در بيجاپور در گذشت، وهمانجا مدفون است.

(نزهة الخواطر 2/ 99، از عبد الحى حسينى لكهنوى، طبع حيدر آباد كن 1931 م به حواله روضة الاولياء، يا تاريخ اولياى بيجاپور از محمد ابراهيم كه نسخه خطى آن در كتب خانه آصفيه دكن موجود است)