وسلطان محمود در ويهند (هند كنونى كنار راست سند نزديك اتك) مركزيت داشتند، پس نمى توانيم بنه را بنون والاهوار را لاهور كنونى بدانيم از شمال پشاور وحوزه اشنغر سرزمين سرسبز وشادابى تا سواحل اباسين (سند) شرقا افتاده كه مردم آنجا بزبان پنبتو آنرا (هواره) مى گفتند، وبابر در تزك خود ترجمه آنرا بزبان فارسى (هموارى) نوشته يعنى سرزمينى كه سطح آن هموار است.

اين كلمه همان الاهوار بلاذرى است، كه بقاعده عربى الف لام تخصيص بر آن داخل شده ومعلوم است كه در زمان قديم به همين نام موسوم بود. وچون در حدود 800 ه مردم يوسفزائى در آنجا بپراگندند، آنرا بيك نام ديگر پنبتو كه عينا مرادف وهم معنى هوار قديم بود (سمه) گفتند، وسمه نيز در پنبتو همان هوار قديم وهموارى بابر باشد ومورخان پنبتون بعد از حدود 1000 ه آنرا بنام سمه ناميده اند، چنانچه در تذكره ومخزن آخوند درويزه وتواريخ افغانيه حسين خان وتواريخ رحمت خانى پير معظم شاه وتاريخ مرصع افضل خان ختك همين سمه بنظر مييد.

دليل ديگرى كه براى اين تطبيق لسانى در دست است اينست كه در همين سرزمين هوار قديم (الاهوار بلاذرى) جائى تاكنون بنام لاهور موجود است، كه مصحف همان هوار باشد، ودر نزديكيهاى آن همان ويهند باستانى بنام هند افتاده ونيز بفاصله نه وده ميل جائى بنام بنه دهيرى در علاقه سليم خان وتوتالى در دو ميلى غرب نهر گوماتى بنظر مىيد، كه بايد همان بنه البلاذرى باشد (كتاب افغانان يوسفزئى از الله بخش يوسفى، ص 257 بزبان اردو طبع 1960 م چاپ دوم).

چون (بنون ولاهور) پنجاب را نميتوان با بيان بلاذرى تطبيق داد بنابران باغلب احتمال همين بنه وهوار (سمه) سرزمين يوسفزيى را با مقامات مذكوره در فتوح البلدان بلاذرى تطبيق كرده مى توانيم. ودر اين صورت بايد بنيان مورخين ما بعد همين (بنون) باشد، والله اعلم.

مخفى نماند كه بابر از (بنو) ذكر مكرر دارد، كه همين بنون كنونى است، مثلا ميگويد: قرار يافت كه افغانان نواح بنو وبنگش را تاخته براه نغر وفرمل برگشته شود (تزك بابر 92) به مجرد بر آمدن از كوه هاى