شرق خانپور در اراضى گهكر، ونيز بنيان نام قريه ئى كه شش ميل در جنوب غرب هرى پور ضلع هزاره افتاده نام مى برد.
ولى چون بنيان شهرى معروف وبزرگ بود، نمى توان آنرا با روستاهاى كوچكى كه در بالا ذكر شد تطبيق كرد. البته تعيين گزيتير هند (ج 16 ص 49) بجاست كه آنرا بنون كنونى دانسته است.
لنگورته ديمز در مجله آسيايى 1908 م (ص 390) گويد كه از سلطان التتمش سكه هائى كه در بنيان ضرب شده در دست اند، وبنيان همين بنون كنونى است.
(حواشى هوديوالا بر ايليوت 2/ 720) بقول شرف الدين يزدى تيمور لنگ در رمضان 800 ه كوهسار كتور (نورستان كنونى) را فتح كرده واز راه پنجشير به پروان وكابل آمد، واز طرف ولايت جنوبى كابل وگرديز به وادى ايرياب كه دران ملك محمد برادر لشكر شاه اوغانى وموسى اوغانى حكمرانى داشتند وبه خطه شنوزان رسيد، واز آنجا به قلعه نغر وبانو رفت وبعد از ان از آب سند گذشت (ظفرنامه ج 2 ص 34 ببعد، تهران 1336 ش) در شرح فوق ايرياب وشنوزان همين ايريوب وشلوزان كنونى وادى كرم است، ونغر را بابر در تزك خود هم ذكر ميكند كه از همين راه گذشته بود. اما (بانو) حتما همين (بنون) كنونى است، كه آنرا با بنيان تاريخى تطبيق كرده مى توانيم طورى كه در تعليق 43 اشاره رفت، مورخ عرب احمد بن يحيى البلاذرى (متوفى 279 ه) در شرح فتوحات اسلامى بعد از كابل دو جاى را بنام هاى (بنه) و (الاهوار) ذكر كرده وگويد:
«در عصر معاويه سرلشكر مسلمانان مهلب بن ابى صفره در سال چهلم هجرى در ثغور كابل پيشرفت، وتا بنه والا هوار رسيد، كه بين كابل وملتان واقع اند.» (فتوح البلدان، ص 433) اين بنه والاهوار را برخى از مورخان با (بنون) و (لاهور) كنونى پنجاب تطبيق كرده اند، ولى اگر ما اين نكته را در نظر بگيريم، كه لشكريان اسلامى در عهد بنى اميه وسال (40 ه) ابدا واصلا از درياى سند نگذشته وبه لاهور نرسيده اند، وهندو شاهيان تا عهد سبكتگين