سر تهوماس هولديچ وادى كنر را براى گذشتن بهند از راه كابل ولمغان وباجور مناسب ترين راه ميداند كه سكندر وبابر هم از ان گذشته اند (سرحدات هند 244) بابر در تزك خود از جائى در وادى كنر بنام قراتو متذكر است، كه از اينجا براه كوتل بادپش (بادپج) به لغمان ميرفتند (ص 84)، وامكان دارد كه همين قيرات سابق الذكر باشد.

و بابر گويد: كه در بين كابل وننگرهار بسيار پر مشقت راهست، در سه چار جا خورد خورد كوتلها دارد در دو سه جا تنگيهاست، درين ميانه ها معموره نبود، پايان فوروق ساى (كذا) وقراتو را من معمور كنانيدم ازين جهت راه امن شد.

(با برنامه ترجمه عبد الرحيم خان خانان طبع بمبى 1308 ق) گرديزى فتح نور وقيرات را در سنه 411 ه بدست سلطان محمود وقتى ميداند، كه از جنگ نندا ووادى گنگ برگشت وى گويد: دو دره است يكى را قيرات گويند وديگر را نورو جايهاى محكم است ومردم آن كافر وبت پرست .... قيرات جاى منزه است ومردمانش شيرپرست ...

شاه قيرات مسلمان شد وبسيار مردم از قيرات مسلمان شدند، اما مردمان نور تمرد كردند، امير محمود فرمود مر حاجب على بن ايل ارسلان قريب را، تا به نور شد وآنرا فتح كرد وقلعه بنا كرد، ومر على بن قدر راحوق را كوتوالى آن قلعه داد وايشان اسلام بپذيرفتند واسلام اندران ديار آشكار شد (زين الاخبار 62) يكى از نويسندگان قيرات را در دامنه هاى كوهسار كشمير همين گهرات 11 ميلى كوهاله در دولائى كشمير ميداند، ونور را باناره لب آب جهلم در مقام شمل ومجهولان تطبيق ميكند (روزنامه شهباز پشاور 12 سپتامبر 1951 م)

(77) بنيان

(تكميل تعليق نمبر 43) اديب شرف الدين عبد الله وصاف الحضرة در تاريخ تجزية الامصار تاليف 702 ه بنيان را در كوه جود ذكر ميكند (ايليوت 3/ 36) وضياء برنى در تاريخ فيروز شاهى (1 - 363) شخصى را بنام مولانا حميد الدين بنيانى اسم برده است، راورتى اين شهر را بين وادى كرم وجيلم در نزديكى هاى كوه جود قرار ميدهد، وبا قيد شبهت از بنيان نه ميلى جنوب