(76) تكميل تعليق نمبر 40 درباره گيرى

بيهقى در چهار مورد ناحيت گيرى را ذكر كرده است:

(1) وبو بكر فاضل واديب ونيكو خط بود ومدتى بديوان بماند ...

وشغل اشراف ناحيت گيرى بدو دادند. وامروز هم آنجا مى باشد سنه 451 ه (ص 272) (2) وطاهر دبير را بهندوستان بردند وبه قلعت گيرى باز داشتند (ص 442) (3) از زبان مسعود: عزيمت قرار گرفت كه سوى هندوستان رويم، واين زمستان به ويهند ومرمناره وپرشور وگيرى وآن نواحى كرانه كنيم (ص 661) (4) پيش از ان بمدتى ويرا (مسعود) به قلعه گيرى بكشته بودند (ص 690) چون در نسخ خطى همواره گ را ك مى نوشتند، بنابران ضبطهاى اين نام در تمام نسخ خطى قديم كيرى است.

هوديوالا در تعليقات بر ايليوت (2/ 650) ويهندرا هند كنونى 15 ميلى شمال اتك ميداند، وكلمه مرمناره را تصحيف معبر مهناره ميشمارد، كه البيرونى آنرا در ذكر درياى (كابل) چنين آورده است:

«ويخرج من الجبال المصاقبة لمملكة كايبش وهو كابل ماء يلقب بشعبه غوروند، ينضاف اليه ماء ثنية غوزك وماء شعب پنجهير اسفل من بلد بروان وماء شروت وساو المارة على بلد لنبكا وهو لمغان وتجتمع عند قلعة دروته ويقع اليه ماء نور وقيرات فيكون منها بحذاء بلد بر شاور نهر عظيم يعرف بالمعبر وهو قرية مهناره على شطه الشرقى ويقع الى ماء السند عند قلعة بيتور اسفل مدينة وهى ويهند» (كتاب الهند 215) تاكنون در همين حدود جائى بنام پرته مناره (در پنبتو بمعنى مناره افتاده) موجود است، كه بايزيد بيات در تاريخ همايون گويد: كه همايون در سنه 950 ه نزديك پرته مناره از درياى سند گذشت، وراورتى اين جاى را بر كنار غربى درياى سند بالاى اتك نشان ميدهد (ترجمه طبقات ناصرى نوت 1043) پس بقول هوديوالا قلعه گيرى هم همين شهبازگرى يا كافرگرى چهل ميلى شمال شرقى پشاور و20 ميلى شمال غربى ويهند خواهد بود (تعليقات بر ايليوت 2/ 651)