هوديوالا گويد: مواس نام شخص يا قبيله يا رئيس طايفه ئى نبود، بلكه نام سرزمين وناحيتى است، كه جمع آن مواسات بارها در طبقات ناصرى مذكور است (رجوع به فهرست) واز ان بر مىيد، كه نام جائى بود نه نام شخص، واگر تمام جملاتى را كه دران اين كلمه آمده، بخوانيم ثابت مىيد، كه مقصد از ان ناحيتى است پوشيده بجنگل هاى غلو داراى دره هاى تنگ وگردنه هاى دشوار گذر كه در ان لشكرهاى كوهستانى وسوار مقرر باشند.

ضياء برنى نيز در تاريخ فيروز شاهى صورت مفرد وجمع كلمه را هر دو ميورد، مثلا:

هم در ان نزديكى مواسى بود، در ان خزيدند وبعد از چند روز مقدم مواس را بر سلطان جلال الدين فرستاد» بعد ازين در شرح جنگهاى عين الملك (ص 491) گويد:

«و آنچه سوار وپياده ايشان از گنگ سلامت بيرون آمد در مواسات بدست هندوان افتاد واسپ وسلاح بباد داد.» علاوه برين يحيى بن احمد سهرندى در تاريخ مباركشاهى در شرح حال محمد تغلق گويد:

«و هندوان ومفسدان مواسات وموالات ولايت در هردهى دار الضرب ساختند.» در طبقات اكبرى آمده: «سلطان مباركشاه آب جون را عبره كرده موضع هرتولى (اترولى) را كه از مشاهير مواس بود تاخت.» (ص 140/ 1) عبد القادر بداونى در منتخب التواريخ گويد: «و آن مواسها را پاك كرد» (1/ 326) وهمين مورخ درباره فيروز پور گويد كه به مواس معروف بود (1/ 252) از تمام اين اسناد ظاهر است كه قبايل هندو بعد از فتوحات مسلمانان به كوهسارها وجنگل ها ومناطق دور دست دشوار گذر پناه بردند ودران پناه گاههائى را ساختند، وهمواره از ان مناطق دور افتاده وناقابل عبور طغيانهاى خود را دوام ميدادند ويكى از ان اراضى مشكل در ضلع ايتوا بود، كه مواس مخوف شمرده مى شد، وهمچنين سرزمين جلاون كه بين درياهاى جمنا وبيتوا وپهوج افتاده بود، چنين وضع را داشت (گزيتير هند 7/ 18) (حواشى هوديوالا بر ايليوت 2/ 732)