(66) نظير قصيده منهاج سراج

قصيده مولانا را در طبقه 21 ذكر خامس ميخوانيد، كه در دهلى روز دوشنبه 27 رمضان (637 ه) گفته شده، اما سديد الدين محمد عوفى در لباب الالباب كه در سنه (630 ه) ختم شده، قصيده ئى را بهمين وزن وقافيه والفاظ مشترك بنام صدر الدين عمر الخرمابادي ضبط كرده كه در مدح سلطان سكندر سروده بود:

زهى در شان تو منزل، همه آيات قرآنى ... بديده عقل در تيغ نو آيات جهانبانى

تو خورشيد سلاطينى، از ان از تيغ صبح آسا ... گرفتى هفت كشور را بيك ساعت به آسانى

چنان آسوده شد از تو، رعيت در ديار وده ... كه جز در طره خوبان نبيند كس پريشانى

ختائى را خطايى دان خلاف لشكرت جستن ... وگر او جسته شد بى شك بديد آثار نادانى

چو روز است اينكه گر تاتار سر بر خط تو نارد ... شود روز همه در حال همچون شام ظلمانى

چو ذو القرنين از مشرق، يكى بخرام در مغرب ... بحمد الله كه در عالم تويى اسكندر ثانى

اين عمر بن محمد معاصر عوفى بود وى گويد: در سمرقند بخدمت او رسيدم، اگر چه در علو سخن غلو ميكرد اما مالى ومنالى نداشت، بدان سبب از سمرقند حركتى كرد ودر خراسان آمد وببلخ سكونت ساخت وآنجا دولتها ديد (ص 171 لباب الالباب طبع نفيسى تهران) از بيانات خود عوفى ظاهر است كه در 597 ه در سمرقند بود، واز صدر الامام شرف الدين محمد النسفى درس حديث ميخواند، وبعد از ان در ديوان انشاء قليچ ارسلان خاقان نصرت الدين عثمان كار ميكرد (لباب 1/ 44) وبنابران ملاقات عوفى با عمر خرما بادى در حدود همين سال باشد، كه قصيده فوق تقريبا چهل سال از قصيده مولانا قدمت دارد، وبايد گفت: كه مولانا به تبع او سروده ومضامين والفاظ آنرا انتحال كرده باشد