طينت وتقواى نور ترك است واينك مختصرى از ملفوظات خواجه نظام الدين:

«يكشنبه 18 ربيع الاخر 718 ه: دانشمندى بود كه او را نور ترك بگفتندى، ازينجا جانب كعبه رفته بود وهمانجا ساكن شد، آنجا خانه ساخته بود، وبر در خانه نوشت: هر كه در خانه من درآيد، وبا او مسواك نباشد، آمدن او در خانه من حرام است.» (ص 191 فوايد الفواد امير حسن علاء سجزى طبع نو لشكور لكهنو 1302 ق) «سه شنبه 13 شعبان 718 ه: حكايت مولانا نور ترك افتاد، بنده عرضداشت كرد، بعضى علماء حضرت، در باب دين او چيزى گفته اند. فرمود نى از آب آسمان پاكيزه تر بود. بنده عرضداشت كرد كه در تاريخ طبقات ناصرى همچنين نوشته ديدم كه او علماء شريعت را ناجى ومرجى گفتى، فرمود: كه او را با علماء شهر تعصبى تمام بود، بسبب آنكه ايشان را آلوده دنيا ديدى. ايشان بدين سبب او را بدان چيزها منسوب كردند ... بعد از ان حكايت مولانا ترك فرمود: كه او را سخنى كبرى بود، اما دست بكسى نداشت، هر چه گفتى بقوت علم گفتى، وقوت مجاهده، او را غلامى بود نداف، هر روز يك درهم بمولانا بدادى، وجه معاش او همان بوده است ... وقتى آن بزرگ در هانسى رسيد وتذكير كرد. از شيخ الاسلام شيخ فريد الدين قدس الله سره العزيز شنيدم كه من بسيار تذكير او شنيدم. وچون به هانسى رسيد وتذكير آغاز كرد، من رفتم تا تذكير او بشنوم من جامه رنگين داشتم وپاره پاره، وهيچ وقتى ميان ما ملاقات نبود.

همين كه در مسجد درآمدم، ونظر او بر من افتاد، آغاز كرد:

مسلمانان! صراف سخن رسيد، بعد از ان مداحى كرد، كه هيچ پادشاه را نكرده بود ... »:

«وقتى سلطان رضيه بدو، زرى معقد فرستاده بود، پركاله بود از زر، او آنرا رد كرد. چوبى بدست برداشت وآن چوب بر ان زر ميزد وميگفت: اين چيست از پيش ببريد! (ص 198 - 200 كتاب مذكور) شيخ عبد الحق دهلوى نيز راجع به نور ترك به نقل از همين فوايد الفواد شرحى دارد، به اخبار الاخيار (ص 57) طبع مجتبائى دهلى 1332 ق رجوع كنيد.