گمان ميرود كه اين كلمه از خراسان به عربى رفته ومعرب شده باشد، زيرا خوارزمى در مفاتيح العلوم در ذكر كلمات دخيل بعربى گويد:

«القراميل: شتر دو كوهانه» (ص 74) وهمين شكل معرب را لغت نويسان ما بعد نيز در لغات عربى آورده اند، مثلا ابن منظور افريقى گويد القرمله: اشتر دو كوهانه باشد، كه جوهرى القرامل را بدين معنى آورده قرامل بختى شهرت داشته وقرمليه شترهاى تركى را ميگفتند» (لسان العرب 4/ 73 طبع بولاق) پس قرمل به كسر اول وثالث بمعنى شتر كره بختى وشتر دو كوهانه بوده كه جمع آن قرامل باشد (منتهى الارب 3/ 368) چون شتر بختى هم بقول فيروزآبادى صاحب قاموس كلمه معرب وبمعنى شتر خراسانى بود، وخوارزمى وصاحب لسان العرب هم قرمل قرمليه، قرامل را نام شتر تركى واز كلمات معربه دانسته اند، پس ميتوان گفت كه اصل آن همين خرميل يعنى اشتر دو كوهانه قوى ونيرومند باشد كه بمناسبت نيروى فراوان وقوت آنرا بر انسان اطلاق كرده باشند. اما اين احتمال مؤيد يقين كامل نيست.

(65) نور ترك

منهاج سراج در شرح حال سلطان رضيه (طبقه 21) ذكرى از نور ترك وحركت قرامطه در دهلى كرده، كه بقول هوديوالا ربطى با فرقه خواجه هاى اسماعيلى هند دارد (حواشى بر ايليوت 2/ 722) اين فرقه بقول انتهوين از نزاريه مستعليه اند، كه در سنه 1094 م- 487 ه تشكيل يافته ودر تاريخ گجراتى بنام خواجه ورتنت (ص 155) چنين آمده: كه اين فرقه يك هيئت تبليغى را به هند ارسال داشتند، كه نام رئيس آن نور الدين يا نور شاه بود، وخواجگان او را نورسته گور يعنى راهنماى نور خالص ميگفتند، وى دو بار به گجرات آمد وراجه آنجا را به عقايد خود در آورد، كه بهيمه دوم (1179 - 1242 م) (574 - 640 ه) باشد، انتهوين اين نور ترك طبقات ناصرى را همان نورسته گور راهنماى فرقه خواجه هند دانسته است (رك: قبايل وفرق بمبئى 2/ 201 تا 217) درباره نور ترك يك قرن بعد در همان شهر دهلى ودر محضر عارف بزرگوارى مانند خواجه نظام الدين اوليا (634 - 725 ه) ذكرى رفته كه امير حسن علاء سجزى آنرا ضبط كرده وحاكى از علو مرتبت وصفاى