ممالك اسلام بر سرهاى منبر بر اهل خاندان رسالت لعنت كردند الاغور، كه ولات بنى اميه بدان ولايت راه نيافتند واين معنى فخر الدين مباركشاه مروى نظم كرده است: مثنوى:

باسلام در، هيچ منبر نماند ... كه بروى خطيبى همى خطبه خواند

كه بر آل ياسين بلفظ قبيح ... نكردند لعنت فصيح وصريح

ديار بلندش از ان شد مصون ... كه از دست هر ناكس آمد برون

از آن جنس هرگز در ان كس ... نگفت نه در آشكارا ونه در نهفت

نرفت اندر ولعنت خاندان ... بدين بر همه عالمش فخر دان

مهين پادشاهان بادين وداد ... بدين فخر دارند بر هر نژاد

ظاهرا از تاريخ ونسب نامه منظومه فخر الدين مباركشاه همين ابيات باقى است واصل كتاب را در هيچ جائى سراغ نداريم.

ظهير الدين سگزى (سيستانى) هنگامى كه از نيمروز برسالت دربار غور در حضرت سلطان غياث الدين رفت، مورد الطافها شد وصدر اجل فخر الدين مباركشاه غورى او را انعام وافر داد، ودر شكرانه آن مدحها گفت وچند بيت دو قصيده مدحيه او را هدايت نقل كند، كه در يكى از ان گويد:

ميل يارانم بشكر بود واينك بهرشان ... شعر فخر الدين بجاى شهد وشكر مى برم

(براى تفصيل رجوع كنيد به مجمع الفصحاء 2/ 850)

(64) خرميل

در تعليق 29 شرحى راجع باين كلمه واخوات آن داده شد، كه در غور اشخاصى بدين نام بودند، وشايد نام دودمانى بود از معاريف رجال دربار وسپه سالاران آن دوره كه مورخان عرب وعجم ايشان را مى شناختند.

در طبقات ناصرى اين كلمه در مقابل پيل مذكور است واز زبان علاء الدين حسين گويد: اگر تو پيل مىرى، من خرميل ميرم (طبقه 17 ذكر علاء الدين) اگر چه در برخى موارد ديگر نام اشخاص ولقب خاندانى معلوم مى شود، ولى احتمال مى توان داد، كه اصلا نام حيوانى قوى ونيرومند بوده باشد. كه بدان تسميه را روا داشته اند، مانند اسپه در نامهاى باخترى، وخر در نامهاى غورى وافغانى، وتنكا (ببر) وارسلان (شير) ويغان (فيل) در نامهاى تركى