(63) فخر الدين مباركشاه غورى

اين فخر الدين مباركشاه غورى شاعر نسب نامه غوريان، با فخر مدبر مبارك بن منصور مشهور به مباركشاه نويسنده آداب الحرب والشجاعه وشجره انساب مباركشاهى خلط شده ودر مقدمه انتخابات آداب الحرب طبع لاهور هر دو را يك شخص پنداشته اند.

در حاليكه مباركشاه اول در شوال 602 ه فوت شده، ومباركشاه ثانى سالها بعد ازين تاريخ در هند زندگى داشته وشجره انساب وتاريخ خود را به قطب الدين ايبك بعد از (602 ه) تقديم داشته وآداب الحرب را بنام شمس الدين التتمش (607 - 633 ه) نوشته است ابن اثير درباره شخص اول چنين مى نگارد: «و فيها (602 ه) فى شوال توفى فخر الدين مباركشاه بن الحسن المروروذى، وكان حسن الشعر فى الفارسية والعربية وله منزلة العظيمه عند غياث الدين الكبير صاحب غزنه وهرات وغير هما وكان له دار ضيافة فيها كتب وشطرنج، فالعلماء يطالعون الكتب والجهال يلعبون بالشطرنج (الكامل طبع تورنبرگ 12/ 160) در مجمل فصيحى (جلد 2 ص 281 طبع محمود فرخ در مشهد) عين همين عبارات ابن اثير را در تحت واقعات (602 ه) نقل كرده ولى بجاى (بن الحسن) بن حسين طبع شده است.

در هفت اقليم امين رازى دو قصيده از فخر الدين مباركشاه در مدح ملك سيف الدين غورى (متوفى 558 ه) موجود است، كه رابطه او را با دربار همين پادشاه وهمين عصر ميرساند. ودر حبيب السير (2/ 155) كتابى در علم نجوم المدخل المنظوم فى بحر النجوم باو نسبت داده شده كه در كشف الظنون حاجى خليفه نامش بصورت مغلوط مبارك اوذى (؟) طبع كرده اند (5/ 472) قرارى كه زكى وليدى توغان مى نويسد: در كتب حانه ايا صوفيه كتاب خطى نمبر 4792 بنام، رحيق التحقيق من كلام فخر الدين مباركشاه غورى در علم اخلاق موجود است.

(مؤلفات فارسى از ستورى طبع لندن 2/ 1167) معين الدين اسفزارى در كتاب روضات الجنات فى اوصاف مدينة هرات تاليف 899 ه (ج 1 ص 255) در شرح ولايت غور گويد:

«و نيز بدين مفاخرت دارند (غوريان) كه در زمان بنى اميه در جميع