بقول راورتى سه وچهار جاى بدين نام مشهوراند، واين سنگ سوراخ در وادى هلمند (؟) در شمال غرب غزنى بود، كه راه غزنه وغور از آن ميگذشت (نوت 441 راورتى بر ترجمه طبقات) در نقشه كانستيبل يك دره سرخ سنگ در شمال غرب غزنى نشان داده شده است (حواشى هوديوالا بر ايليوت 2 - 692) اما ازين توضيح راورتى وهوديوالا نيز چيز مفيدى بدست نمييد.

بابر در تزك خود مكررا از سنگ سوراخ نام مى برد، وى در حدود 910 ه قبل از فتح هند صحرانشينان ولايت كابل را هزاره سلطان مسعودى وافغانان مهمند داند (ص 89) وباز گويد كه بجهت تاختن هزاره سلطان مسعودى سوارى نموده شد، براه ميدان آمده، از كوتل چرخ شباشب گذشته وقت فرض در نواحى جغتو (بر) هزارها تاخته، ازنجا براه سنگ سوراخ برگشته (ص 92) ازين بيان بابر واضح مىيد كه از كابل بطرف غرب حركت كرده از راه ميدان به چرخ لوگر وجغتو رفته واز راه جنوبى وسنگ سوراخ بكابل برگشته باشد.

جاى ديگر گويد: در ميان دشت نزديك ترك فرود آمده شد، از آنجا كوچ نموده در كنار آب گومل فرود آمده شد، از دشت بطرف غزنى دو راه آمده يكى راه سنگ سوراخ كه از ترك گذشته بفرمل مىيد، يكى كنار آب گومل را گرفته به ترك نرسيده اين هم بفرمل مييد (ص 95) بعد از ين بابر گويد كه ما راه گومل را گرفته واز كوه سليمان گذشته بطرف جنوب به كنار سند رسيديم در اين جا دشت بايد همين دشت وسيع جنوب شرقى غزنى در كته واز ووازه خوا باشد كه ترك به دو فتحه هم پهلوى آن افتاده ومسكن قوم معروف تره كى است وآب گومل وفرمل هم در آخر همين دشت در شرق جنوب واقع اند. پس بايد سنگ سوراخ هم در جنوب شرق غزنى بين كتواز وفرمل وگومل واقع باشد، كه از آنجا راهى هم شمالا به چمكنى وجاجى پيوسته باشد.

در اين جا اين نكته را هم بايد خاطر نشان كرد: كه اگر دشت بابر همين وازه خوا باشد، پس بين آن وغزنى وادى كته واز واقع مى شود، كه اين نام در همين كتاب دو بار كته باز آمده (رجوع به فهرست) در پنبتو كته (سنگ) و (و از) - (باز) چيز گشاده وسوراخ است، وامكان دارد، كه سنگ سوراخ تعبير فارسى كلمه گته واز پنبتو باشد والله اعلم.