اول نام (قرا) نيز در تسميه هاى توركان رواج داشت، وهمين مولف كاشغرى گويد:

«قرا به فتحه اول: الاسود وبه يسمى الملوك الخاقانيه» (2/ 167) پس قرا بجكم معنى غژگاو سياه دارد، واين تسميه بنام حيوانات در بين توركان دأب بود، مثلا ارغون (نام مرغى كه بدان گنجشك شكار نمايند كتاب مذكور 1 - 108) بغرا (شتر نر، 1، 352) جغرى (صقرا- 352) تغرل (طاير درنده 1 - 108) بغرا (شتر نر، 1، 352) جغرى (صقرا- 352) تغرل (طاير درنده 1 - 400) يغان (فيل 3/ 22) تنكا (ببر 3 - 272) وغيره.

(به تعليق 18 وكلمه غژگاو رجوع شود)

(60) لاويك، انوك؟

در املاى اين كلمات نويسندگان دوره اسلامى وقبل از اسلام مختلف اند، دودمانى از شاهان محلى كابل وغزنه وگرديز در ادوار قبل الاسلام ومقارن ظهور اسلام درين سرزمين حكمرانى داشتند، كه بقول لنگورت ديمز در حدود 260 ه حكمران محلى غزنه شاه لاويك بود، وشخصيت مجهوليست (دايرة المعارف اسلام 2/ ص 4/ 15) عبد الحى گرديزى مقابله ابو منصور افلح بن محمد بن خاقان را با يعقوب ليث در گرديز شرح ميدهد (زين الاخبار، ص 6) ونظام الملك در شرح عصر الپتگين از امير غزنه لويك نام مى برد (سياست نامه 122) ومنهاج سراج جوزجانى نيز ابو بكر لاويك را در چرخ لوگر در مقابل سكتگين ذكر ميكند (طبقات ناصرى 1/ ص 268) ومحمد بن على شبانكاره يى نيز ازين لويك غزنه ياد آورست (مجمع الانساب خطى) فصيح احمد بن جلال الدين محمد خوافى مشهور به فصيحى (777 - 849 ه) در تاريخ خويش دو بار از لويك ياد كرده، در احوال سال 322 ه مينگارد:

«فتح غزنى بر دست البتگين ترك وگريختن لويك والى غزنى» (مجمل فصيحى 2/ 45) وباز در وقايع سنه (354 ه) مى نويسد:

«حرب اسحق بن البتگين ترك با لويك كه پيشتر والى غزنى بود، والبتگين او را بيرون كرده بود، وچون اسحق بن البتگين بسمرقند رفت او با غزنى آمده بود وفرار لويك مذكور» (مجمل 2/ 72).