تو سايه من شدى، ومن مى نرسم ... بر گردم تا مگر بيائى ز پسم

مرحوم محمد قزوينى در تعليقات ج الباب الالباب بحوالت تاريخ جهانگشاى عطا ملك جوينى نويسد:

«امام برهان الدين ابو سعيد محمد بن الامام فخر الدين عبد العزيز الكوفى در خدمت سلطان تكش خوارزمشاه بود واو از علماء كبار واز فحول ائمه روزگار بود، ونزديك سلاطين وقت عظيم موقر، وقضاء وشيخ الاسلامى نيشاپور بدو مفوض بود وبعد از مصالحه سلطان تكش با منگلى بك [1] ومراجعت تكش از حصار شادياخ، امام برهان الدين مذكور بشادياخ آمد، منگلى بك او را بگرفت وبكشت (سنه 582 ه) سلطان تكش در 4 محرم 583 باز بظاهر شادياخ نزول كرد، ومحاربت سخت آغاز نهاد، ودر 7 ربيع الاول بشهر در رفت، وبه قصاص برهان الدين بر موجب فتاوى ائمه، منگلى بك را بامام فخر الدين عبد العزيز كوفى داد، تا بقصاص پسر او را بكشت.» [2]

(52) سر جاندار

در طبقه 21 وغيره سرجاندار بمعنى سر سلاحدار است (جان يعنى سلاح دار يعنى دارنده) فخر الدين خطاط هروى راست:

آن ترك كه يافت منصب جاندارى ... يك لحظه نمى شكيبد از دلدارى

گفتم دل من نگه نميدارى؟ گفت: ... جانداران را چه كار با دلدارى

سنائى غزنوى گفت:

گفتم اين كيست وين كه شايد بود؟ ... كو بر آورد از تن من دود

گفت جاندار شاه محمود است ... زين جزع مر ترا چه مقصود است

(حديقه ص 559)