علاوه بر اسناد ادبى فوق، يكى از شعراى معاصر شمس الدين كه «تاج ريزه» نامداشت، قصايدى در مدح وى دارد كه اين بيت ازوست:

حامى آفاق التتمش كه عزم وحزم او ... گرد بر گرد جهان حصن حصين آورده اند

اين بيت شاعر معاصر نيز بر مدعاى ما گواه محكم است، كه در ان عصر، اهل علم التتمش را بدو تاء ميخوانده اند. اما املاهاى ديگر آن هم عام بود، كه بر مسكوكات وى بصور مختلف مى نوشتند مثلا: «سلطان المعظم شمس الدنيا والدين ابو المظفر التيمش القطبى بزمان أمير المؤمنين» وبر بعضى مسكوكات بر يك طرف «السلطان ايلتمش» وبر طرف ديگر آن به سنسكريت (سرى سلطان لى تت مسى سموت 1283) نوشته اند.

در يك كتيبه منزل دوم قطب منار دهلى چنين نوشته شده: «امر باتمام هذه العمارة الملك المؤيد من السماء شمس الحق والدين ايلتمش السلطانى ناصر أمير المؤمنين» ودر همين منزل همين منار مرقوم است:

«السلطان الاعظم ... ابو المظفر ايليتمش السلطانى» در برخى از نسخ عجايب الاسفار ابن بطوطه تنهاللمش هم آمده [1] وچنين بنظر ميآيد، كه در عصر خود سلطان اين نام به چندين املا نوشته ميشد: (ال ت ت م ش) و (ا ل ت ى م ش) و (ا ى ل ت م ش) و (ا ى ل ى ت م ش) و (ا ل ت م ش) (تكميل اين مبحث در تعليق 79 خوانده نمود)

(50) نشين يا بشين؟

املاى اين نام در نسخ طبقات وديگر كتب مسالك وممالك متفاوتست، ودر نسخه اصل افشين است.

كهن ترين كتاب جغرافى پارسى حدود العالم قصبه غرجستان را بشين مى نويسد (ص 58) كه همين ضبط بايد اصح باشد، چه خود نويسنده كتاب مذكور جوزجانيست، واگر ضبط نسخه منقول عنها قابل اعتماد باشد ميتوان گفت پايتخت غرجستان را بشين ميگفتند. ياقوت در معجم البلدان (ج 6 ص 277) گويد: كه بقول اصطخرى غرج دو شهر داشت، يكى بشين ودوم سورمين كه در بين هر دو يك مرحله راه بود، وهر دو داراى آب زياد وباغستان است ولى اين نام در كتاب ديگر كه مراصد الاطلاع نامدار دو در تهران بر سنگ چاپ شده (1315 قمرى) بصورت (بسنين) آمده (ص 291) كه شايد ناسخان مسخ كرده باشند، در نسخه خطى اشكال العالم