تاريخ وفات اين دانشمند بمن معلوم نيست، شايد تا حدود 1900 ع حيات داشت، ودر اوقات نشاط علمى به عضويت انجمن شاهى آسيائى بنگال وبريتانيا نيز برگزيده شده بود، مشار اليه در اثناى اقامت پشاور وسوات وهند بسى از نوادر نسخ پنبتو وپارسى را فراهم آورده ويا استنساخ كرده بود كه در حصه كتب شرقى موزه بريتانيا در لندن كلكسيون خاصى بنام وى موجود است.

(48) ملحقات طبقات ناصرى

ازين كتاب مفصلا اطلاعى نداريم، ولى محمد قاسم فرشته در اثناى تحرير كتاب خويش آنرا در دست داشت واز مآخذ خويش ميشمارد، كه مؤلف آن شيخ عين الدين بيجاپورى بود (فرشته، مقاله دوم ص 75) ازين تذكار مختصر فرشته ميتوان فهميد كه اين كتاب پيش از عصر فرشته كه حدود 1015 ه باشد، در هند نوشته شده بود، وعين الدين بيجاپورى خواسته است بقيه حوادث هند را بعد از منهاج سراج تا عصر خويش تكميل كند، از نسخه قلمى اين ملحقات خبرى ندارم، واشارت تاريخ هند كه در حيدرآباد نوشته شده نيز بودن اين كتاب را ثابت ميكند (رك: تاريخ هند بزبان اردو، ج 2 ص 44) (براى تكميل اين مبحث، رك: 78)

(49) التتمش؟

اين نام در نسخه اصل باملاهاى مختلف: ايلتمش، التمش، التتمش ضبط شده، ودر مطبوع كلكته عموما التمش آمده، مورخين ديگر مانند فرشته وسجانراى ولن پوول هم باملاهاى مختلف ضبط كرده اند، راورتى در حاشيه (ص 597 ج 1) ترجمه طبقات نويسد: كه در برخى از نسخ ايلتمش ودر بعضى هم ايلتتمش نوشته اند، ولى از اشارات نسخ قديمه چنين پديد ميآيد كه جزو اول اين نام (ايل) باشد چون در ايل ارسلان، ايلدوز وغيره. اما پاره دوم آن مانند قليتمش وغيره خواهد بود، بدايونى گويد: كه تركان طفلى را كه در شب كسوف ماه بزايد، ايلتمش i -yal -Timish گويند [1] ولى راورتى اين وجه تسميه را هم