تخطَّ إلى المحتوى
الفهرس

كيرى گيرى- كبرى نوشته شده كه ابن اثير (ص 202 ج 9) آنرا كيكى نوشته وگرديزى (ص 87 - 88) قلعه كسرى ضبط مى كند در بين اين اقوال بر ضبط ابن اثير اعتمادى نتوان كرد. چه اين مؤرخ دور ازين محيط بوده، وعلاوه بر ان نسخ خطى تاريخ وى را نديده ايم، تا ضبط صحيح اين نام را از ان بر آوريم، ولى ضبط گرديزى مورد دقت واقع مى گردد، زيرا كه وى زاده همين مرز وبوم بود، وبه عصر مسعود هم نزديك تر، ودر غزنه مى زيست در دو نسخه خطى زين الاخبار كه مرحوم محمد قزوينى آن را در كيمبرج واكسفورد انگلستان بدست آورده. ويك حصه كوچك كتاب را از روى آن طبع كرده اند اين نام كسرى آمده، ومى نويسد: كه سلطان مسعود را كوتوال كسرى بكشت (ص 88) اما طابع وناشر اين حصه كتاب ملتفت صحت اين نام نشده ونسخه بدلى نيز ندارد، وازين پديد مىيد كه در هر دو نسخه گرديزى چنين بوده كه ظاهرا تصحيف كاتبانست در نسخ طبقات ناصرى نيز ضبط اين نام بصور مختلف بوده، در مط ومب كيرى وكبرى هر دو آمده، ودر نسخ خطى طابعين مط هر دو صورت آن نقل افتاده است. در نسخه اصل من نيز بصورتى نبشته شده كه آنرا بهر دو طور مى توان خواند، يعنى نقطه پائين يك يا دو بنظر مىيد مأسوف عليه ميجر راورتى آن را از نسخ خطى خويش گبرى. گيبرى گيرى آورده وگويد: كه در نسخ معتمد عليهاى قديمه گيرى، گيبرى است وبنام گبر شهرى هم در باجور واقع بود وگبر كوت را امپراطور مغل از مير حيدر گبرى گرفته بود، اگر اين قول راورتى مستند باشد بايد صحيح آن گبرى باشد كه راورتى هم آنرا برگزيده است. مورخين ديگر مانند ميرخواند وفرشته هم گيرى يا كبرى آورده اند، ولى اگر اين قلعه را بقول راورتى در باجور بدانيم بايد باين طرف اتك باشد، حال آنكه برخى از مؤرخين بعد از عبور برسند ذكر حبس سلطان را در آن حصار آورده اند، وباينطور بايد حصار اندر ماوراى اتك واقع باشد.

ابو الفضل در آئين اكبرى (ج 2 ص 159) جائى را بنام گهرى بركنار بهت در قطار هزاره وغيره ميآورد، كه به دو آيه چهنت صوبه لاهور ارتباط داشت، وهمين دو آبه را اكنون چچ گويند، كه بين جيلم وسنده واقع است، وبعقيده من بايد كيرى يا گيرى مؤرخين همين گهرى ابو الفضل باشد، كه اكنون هم بنام گرى حبيب الله وگرى نجيب وغيره شهرت دارد (براى تكميل اين مبحث رك: 76)

ناصرى تاريخ ايران واسلام · الصفحة ٨٨٥

النص من نسخ المكتبة الشاملة. ترقيم الصفحات كما في الأصل الرقمي، وقد لا يوافق المطبوع في بعض الكتب.

ناصرى تاريخ ايران واسلامص ٨٨٥