نعش سلطان را از دميك براه جبال تيراه واوغان بكرمان آورد، واز آنجا بغزنه نقل داده شد [1] نام اين شهريا ناحيت در موقع تاخت وتاز مغل نيز ذكر ميشود، مثلا در طبقه (23) در حديث نامزد كردن لشكرهاى مغول بطرف غور وغزنين ولهاور، مؤلف كتاب گويد: كه در سال (636 ه) نوينان مغل بر ملك سيف الدين حسن قرلغ زدند. واو منهزم از كرمان وغزنين وبنيان (كه شرح اين موقع در تعليقى على حده داده شده) به بلاد ملتان آمد، ازين اشارات مؤلف ميتوان دريافت، كه كرمان ناحيتى بود، بين غزنه وهند.

ابن اثير نيز در حوادث (602 ه) ذكرى ازين ناحيت مى كند، وگويد: كه تيراهيان (سكنه تيراه موجوده) بر شهاب الدين غورى خروج كردند، وبراى تاراج به حدود سوران ومكران بر آمدند، ونائب تاج الدين الدز، مملوك سلطان به ناحيت (خايجى) بآنها مصاف داد، وفتنه تيراهيان از ازمنه قديم تاكنون شعله ور است، واهل فرشابور (پشاور) كه مجاور آن ولايت اند، از عصر سبكتگين از دست تيراهيان آزارها ديده اند، وجفاها كشيده، ودر آخر عصر شهاب الدين برخى ازين مردم باسلام مشرف شده اند [2] بعد ازين ابن اثير در بيان شهادت سلطان موصوف (چنانچه پيشتر هم اشارت رفت) گويد: كه محفه سلطان شهيد را از (دميك) براه سوران نه بردند، بلكه از راه مكرهان به كرمان (كه ماسواى كرمان مجاور فارس است) آوردند، ودر آنجا تاج الدين يلدز مملوك بزرگ سلطان حكم دارى داشت [3] از شرحى كه ابن اثير نوشته چنين بر مىيد، كه سواران ومكرهان وكرمان بعد از جبال تيراه در نزديكى يك ديگر واقع بودند، وبعد از ان كه تاج الدين سابق الذكر بر خزاين شاهى وغزنه تصرف جست، قشون صاحب باميان (كه از دودمان شنسبانى بود) اقطاع ويرا