ونويسنده اين سطور همين دهميك را ديده ام، ودر آنجا تلى است كه مردم تاكنون هم آنرا همان مشهد سلطان شناسند وزيارت كنند.

(36) شل، سيلى

در طبقه (19) شرح حال سلطان معز الدين در يك جمله كلمه شل آمده، كه در مط (و او بر سلطان اسلام سيلى زد) ودر اصل (سيلى كشاد) نوشته شده، وبعد از ان گويد (و بر بازو زخم محكم آمد) چون سيلى در زبان فارسى لطمه است، كه بدست اجرا مى شود، وبر بازو زخم محكم نمىرد، بنابران آنرا به شلى كشاد، تصحيح كردم، زيرا شل وشلگى در پشتو نيزه را گويند، واين نيزه ها را در شلگر غزنى مى ساختند، وشلگر ناحيت غزنى را هم تاكنون به همين نام (شل گر) مى نامند، كه (گر) در پشتو از ادات ظرفيت است، يعنى جاى ساختن نيزه، ونيزه ستان.

راورتى نيز اين كلمه را (شل) خوانده، وبه نيزه كوتاه وزوبين ترجمه كرده واين لغت از زبان پشتو به فارسى رفته، ومورد استعمال نويسندگان گرديده است، چه دران دوره شل افغانى بسبب تيزى ودلاورى استعمال كنندگان آن مشهور بوده، وشعراء هم آنرا در بين سخنان خويش ميورده اند. فرخى راست.

بگونه شل افغانيان دوپره وتيز ... چو دسته دسته بهم تيرهاى بى سوفار

و ازين شعر فرخى بر مييد، كه شل افغانى شهرتى داشته ومنسوب بوده باين قوم جنگجوى، كه تاكنون هم در زبان شان زنده ومستعمل است، سپورت نيزه بازى سواره تاكنون در شلگر غزنى مروج است ونيزه هاى دوپره در آنجا ديده مى شود، بيهقى گويد:

تير وشل وشمشير در احمد نهادند (ص 444)

(37) كرمان

در تعليق (34) ودر حواشى كتاب مكررا نام اين جاى مذكور افتاد، وديديم كه در بين غزنه ومجراى سند واقع بود، اين ولايت در عصر سلطان معز الدين غورى از اقطاع يكى از بندگان وى تاج الدين يلدز بوده، ودر موقعى كه سلطان مذكور در (دميك) بين سند وجهلم شهادت يافت، وزير وى مؤيد الملك محمد عبد الله سنجرى (سجزى)