در همين اوقات حصنى بود جداگانه، كه داستان فتح آن در 680 ه بدست يكى از آل كرت در همين كتاب مذكور افتاد (ص 369) سيفى در جاى ديگر از كتاب خويش چنين گويد: كه در سال (653 ه) ملك شمس الحق والدين حصار تيرى را كه دران افغانيان زير حكمدارى المار نام بودند بعد از جنگ شديد بگرفت، وبعد از فتح آن جا كامياب از افغانستان به تكناباد آمد، وملك عز الدين تولك ومبارز الدين محمد نهى را با سه هزار مرد به تكناباد بگذاشت واز آنجا بعد از بيست روز بقلعه محروسه خيسار متوجه شد (ص 207) ازين اشارت نيز مى توان دريافت: كه تكناباد خارج از حدود آن وقت افغانستان بعد از تيرى واقع بود، كه موقعيت آن را در سطور فوق حدس زده توانستيم.

علاوه بر ان مباركشاه فخر مدبر در آداب الحرب والشجاعه كه در حدود (630 ه) نوشته شده، نيز جنگ سلاطين غزنه وغور را از زبان يك شخص تكنابادى كه خواجه على نام داشت ذكر مى نمايد (ص 56 اقتباسات كتاب مذكور طبع لاهور) وى گويد كه به تكناباد بآب گرم ميان خسرو شاه وعلاء الدين غورى مصاف بود، وازين اشارت نيز چنين برمىيد، كه تگين آباد به آب گرم نزديك بود.

پنجده كه در مط سجده آمده شهرى بود در مرو، كه اكنون هم به همين نام بر خط سرحدات شمالى هرات ومرو شوروى افتاده ونسبت بسابق ويران است، فارياب شهرى بود، در جوزجانان كه اكنون دولت آباد گوييم [1] ودر تشكيلات موجوده مربوط است به ولايت ميمنه افغانى.

اما ميمند شهرى بود در غرب قندهار ومجراى ارغنداب، كه اكنون ميوند گوييم، خاندان معروف ميمنديان دوره غزنويان از آنجاست، علاوه بر ان ميمنه موجوده نيز از طرف مورخان وجغرافيا نويسان گاهى (ميمند) بدال آخر ضبط شده، كه در اين جا مقصد يكى از موضعين باشد.

اغراق كه در ترجمه راورتى آمده، وعراق هم نسخت شده، صحيح آن اغراق است، كه قبيله يى بود، ودر حواشى كتاب شرح دادم.