از دره شكارى در بطن كوهسار هندوكش گذشته به دو آب ودوشى وكيله گى، وبالاخر به پل خمرى وايبك ميرسد، واز آنجا به سوى مزار وبلخ در دشتهاى وسيعى بعد از طى كوهسار تا شقرغان (خلم سابق) ميگذرد، ولى راه دشوارى كه از حدود دو آب دامنه هاى هندوكش به باميان ميرود، از آنجا ذريعه يك راه كوهستانى بطرف شمال شرقى به ايبك سابق الذكر مى پيوندد واز باميان بسوى ايبك منازل ذيل موجود است:

(1) باميان (2) سيغان (3) كهمرد (4) مدر (5) روئى (6) خرم وسار باغ، (7) ايبك در نامهاى اين منازل اگر (مدر) و (روئى) را يكجا بنويسيم (مدرروئى) ميشود، وبصورت ضبط نسخ خطى طبقات نزديكى ميرساند، وميتوان گفت كه سبكتگين از بلخ به ايبك آمده، واز آنجا مى خواست از منازل سابق الذكر به سوى باميان بگذرد، وهم در اين جا بدنياى ديگر انتقال كرده باشد والله اعلم بالصواب.

اين جاى بر جغرافيا نويسان قديم نيز پيدا بوده است، چنانچه مؤلف نامعلوم حدود العالم (372 ه) مدروموى را دو شهرك خورد از حدود اندراب مى نويسد (ص 62) وكذلك در (ص 20) مدر را در رديف تخارستان واندراب وبنجهير (پنجشير) وباميان ذكر مى كند، واصطخرى نيز در (ص 276) مدر را از بلاد طخارستان در رديف اندراب وخلم وسمنجان آورده وبعد از ان در (ص 286) گويد كه از بلخ تا مدر (6) مرحله است واز مدرتا كه (كهمرد كنونى) يك منزلست، واز كه تا باميان سه مرحله است.

مينورسكى مى نويسد: كه مدر در مجراى سرخاب قبل از شمول آن به اندراب در دوشى واقع است، وموى هم شايد همين (كه) باشد، كه اكنون كهمرد گويند، وطبرى بجاى موى، روى) Ruy ( آورده (ص 1219) كه بر درياى خلم بعد از سمنگان افتاده.

(رك ص 342 - ترجمه حدود العام از مينورسكى) چون مدروروئى هر دو اكنون موجوداند، بنابران بر ضبط طبرى اعتماد توان كرد، كه اين نامها در اصل هم مدرروئى بوده ودر نسخ كتب تصحيف شده اند.