هم بنام شيخ شمس الدين بن احمد بن عبد المؤمن تركمانى از نسل خواجه احمد يسوى در هند مشهور بود كه در تركستان تحصيل علوم نمود وبهند آمد ودر يانى پت ساكن گرديد واز علاء الدين على صابر كليرى طريقت آموخت ووفاتش 10 جمادى الاخرى 716 ه است (سير الاقطاب) كه اين شخص بسبب بعد زمان نبايد همين شمس الدين ترك سفير باشد.

اما ابن الربيع را از روى ذكر مكرر ابن الاثير خوب تر مى شناسيم، كه نام وى شيخ مجد الدين ابو على يحيى بن الربيع است، وى فقيه معروف شافعى ومدرس مدرسه نظاميه بغداد بود كه برسالت از حضرت بغداد بغزنه بحضور شهاب الدين آمده بود، چون اين سلطان كشته گرديد، وى در غزنه بود، ودر (16) رمضان (602 ه) موقعى كه تاج الدين الدز (يلدوز) براى تعيين سلطان وانتخاب پادشاه مجلسى آراست، وفقهاء وقضاة وبزرگان را بدان جا حاضر داشت، رسول خليفه ابن الربيع نيز در آن مجمع با قاضى غزنه حاضر گشت ... وهم درين فترت چون غزنه از طرف مردم اطراف مورد نهب وخطر بود مردم به مسكن مجد الدين بن الربيع رسول خليفه رفتند واز وى استشفاع نمودند [1] از مطالعه اين حوادث ميتوان دريافت كه سفير خلافت در غزنه از طرف عوام ومردم هم بنظر احترام ديده ميشد وبا وجودى كه سلطان شهاب الدين در گذشته بود، وفتنه در ديار غور وغزنه افتاده، باز هم ابن الربيع در غزنه با احترام ودر كمال آبرو ميزيست، ودر مسايل مهمه از وى استشارت ميشد، وچنين پديد ميآيد، كه ابن الربيع از غزنه وغور پس به بغداد برگشته، وطورى كه ابن اثير روايت كند، در شوال (606 ه) در آنجا از جهان رفته باشد [2] راجع به سفير ديگرى كه ابن الخطيب باشد، چون مؤلف ما نام وى را تصريح نه كرده، بنابران لازم است، كه به مآخذ ديگر رجوع گردد، كه كدام ابن الخطيب باشد؟ زيرا امام فخر الدين رازى كه مقارن به همين عصر در هراة وغور ميزيست. وبدربار شاهان غورى هم راهى داشت، نيز بابن الخطيب معروفست، ومورخين نام وى را ابو عبد الله محمد بن عمر بن الحسين مشهور بابن الخطيب الرازى نوشته اند، كه در فقه واصول وعلوم معقول آيتى بود، وداراى مؤلفات معروفى است وابن اثير