وى را امام الدنيا واز مشاهير شافعيان مى خواند، وتولدش را (543 ه) ووفات او را (606 ه) مى نويسد [1] واين سخن كه همين امام رازى معروف، بسفارت حضرت بغداد رفته باشد، از كتاب درة الاخبار ولمعة الانوار كه ترجمه فارسى تتمه صوان الحكمة باشد خوب تر واضح مى گردد، وترجمه احوالش از طرف مترجم فارسى آن كتاب به تتمه صوان الحكمة ضميمه شده، وى گويد:

«الامام المحقق العلامه فخر الدين محمد بن عمر الرازى خاتم حكماء اسلامى ومطلع مهر اجتهاد وامامى كه در حضرت سلطان محمد خوارزم شاه مكانتى يافت، كه وزراء وامراء دولت وعلماء وائمه ملت در اشغال ملكى ودينى ومصالح شرعى وديوانى بدو رجوع نمودن لازم شمردى وسالها سلاطين غور او را در حضرت خود ارتباط فرمودند، وبا اقتراح والحاح سلطان محمد خوارزم شاه بحضرت خوارزم فرستاده آمد، وكرة بعد اخرى بسفارت دار الخلافه موسوم شد ... » [2] ازين تصريح مترجم تتمه صوان الحكمة بخوبى بر مىيد، كه آن علامه روزگار بارها بصيغه سفارت به بغداد رفته بود. چون منهاج سراج ماموريت وسفارت وى را از حضرت بغداد بدربار غور ذكر مى كند، ممكن است، علامه از دربار خلافت نيز بمقام سفارت رسيده باشد.

امام رازى در حدود (599 ه) بدربار غور در خدمت حضرت سلطان غياث الدين وبرادرش شهاب الدين بود، واز غور مفرورا بغزنه رفت، بعد از ان به دربار خوارزم شاهيان ملحق شد، ومحمد بن تكش را تعليم ميداد، تا كه در هرات مدرسه يى براى تدريس وى گشوده گرديد، وبسن (63) سالگى روز دوشنبه عيد الفطر سال (606 ه) از جهان رفت، وهم در آنجا دفن گرديد، ولادت او را ابن خلكان در (25) رمضان (544 ه) يا (543 ه) ميداند [3]

(7) قانون مسعودى

از مآخذ مؤلف است، كه شرح آن در تعليق اول در مبحث مآخذ مؤلف گذشت، بآنجا رجوع فرمائيد.