نقل مى كند، ومعلوم نيست، كه اصل آن باقى است يا از ميان رفته است [1] ابن اثير نام پدرش را حسن مى نويسد، ودر شوال (602 ه) وفات او را ذكر مى كند، وگويد در عربى وفارسى شعر خوبى مى گفت، ونزد غياث الدين پادشاه غزنه وهراة عظيم منزلتى داشت [2] محمد عوفى نيز در لباب الالباب شرحى راجع به اين رجل معروف دربار غور نوشته كه ذيلا تلخيص مى گردد:

«الصدر الاجل الاكرام فخر الدولة والدين مبارك شاه بن الحسين المروروذى صدر سحاب بيان دريابنان كه فناء او محط رحل افاضل ومرجع ومآب اماثل بود ...

در حضرت سلطان سعيد غياث الدنيا والدين اسباب همه بساختى وتعريف جمله بواجبى كردى، وادرار وانعام فراخور هر كس بستدى، وقصايد ورباعيات او بلطافت وسلاست مشهور است، واين قصيده در مدح ملك سيف الدين خسرو جبال گفته است:

دست صبا بر كشاد روى عروس بهار ... بر سر او چشم ابر كرد ز ژاله نثار

برق بر آورد تيغ رعد فرو كوفت كوس ... سرو علم بر افراخت لشكر گل شد سوار

مقطع آن انجم ومردم مقيم تابع فرمانت باد ... بر غرض وكام تو چرخ فلك را مدار

از غزليات اوست:-

آنگه كه خواب بود ترا دل بخواب ديد ... در تيره شب بديده جان آفتاب ديد

جانى پر از نشاط ترا در كنار يافت ... گوشى پر از سماع بكف بر شراب ديد

فرياد از ان مقام كه بيدار گشت دل ... وآگاه شد كه اين همه دولت بخواب ديد

زلفش نديد در كف واز دست روزگار ... نزديك شد كه بگسلد از بس كه تاب ديد