سبكتگين بود دودمان او را آل سبكتگين يا آل ناصر نيز مى گفته اند، چون دوران سلطنت سلطان معز الدين از (569 تا 602 ه) دوام كرده بنابران حد وسط سال تحرير منتخب ناصرى را هم در حدود (580 ه) بايد پنداشت.

(11) نسب نامه غوريان:

اين كتاب را ملك الكلام فخر الدين مبارك شاه كه از اجله صدور ورجال دربار فيروز كوه بود، باسم سلطان علاء الدين حسين جهانسوز در قلم آورد، ونسب سلاطين نامدار غور را در سلك نظم كشيد مولانا اين كتاب را در حرم خداوند ملكه جهان جلال الدنيا والدين ماه ملك بنت سلطان غياث الدين محمد سام، كه همشير وهم مكتب مادر وى بود، واو را همچون پسر در حجر تربيت واصطناع خويش پروردى، در شهور (602 ه) در پيش تخت معظم او در نظر آورده است وهم دران موقع از لفظ آن زبيدة الزمان شنيد، كه چون بعضى از كتاب وتاريخ در نظم آمد، مگر بسبب تغير مزاج كه فخر الدين مبارك شاه را ظاهر شد، اين نظم را مهمل بگذاشت، تا چون تخت مملكت بشكوه وفر همايون سلطان غياث الدين محمد سام زيب وجمال گرفت، اين تاريخ بالقاب مبارك او مزين گشت، وتمام شد [1] مولانا افسوس مى كند: كه در حين نگارش طبقات بآن كتابيكه در بلاد غور در نظر آورده بود، دسترسى ندارد، وبه سبب فتنه مغول وتفرقه ديار، واختلاف اطراف كه از يغماى آن قوم پيدا آمده، امكان نقل كردن از ان تاريخ نيست، ولى با وجود آن برخى از مطالب كه در مورد انساب شاهان غور از ان كتاب بخاطر مولانا بود، آنرا در كتاب طبقات نقل كرد. وبنابران نسب نامه فخر الدين مبارك شاه از منابع معلومات مولاناست، اما مؤلف نسب نامه كه فخر الدين مبارك شاه بن حسن مروروذى باشد، از اجله صدور ورجال بزرگ دربار سلاطين غور بود، ودر فصاحت وشعر وسخاء واكرام وقضاى دربار سلاطين غور بوده است، وى تاريخ ونسب نامه سلاطين غور را بشيوه مثنوى در بحر متقارب بنظم آورده است، وقطعه يى از ان را معين الدين اسفزارى در كتاب روضات الجنات فى اوصاف مدينه هراة