وفات عمادى بقول تقى الدين در زمان سلطنت طغرل بن ارسلان بسال (573 ه) بود، وآنچه از اشعار موجود وى تاكنون مسلم گرديد آن است، كه او تا اواخر نيمه اول قرن ششم زنده بود، وامير حاجب فخر الدين عبد الرحمن بن طغايرك را كه بسال (541 ه) بقتل رسيد مدح گفته است، ولى ريو در فهرست نسخ فارسى وفات او را 582 ه مى نويسيد ونسخه خطى ديوان عمادى در موزه برتانيه نمبر 298 نسخ خطى فارسى موجود است. در جلد دوم تاريخ ادبيات دكتور صفا (ص 743) شرحى درباره عمادى آمده كه نكته نوى ندارد، واز تمام اين مبحث نتيجه توان گرفت، كه امير عمادى طبقات ومجمل وعمادى شهريارى شاعر دو نفر باشند والله اعلم.
(10) منتخب تاريخ ناصرى:
از مآخذ مهمه مولانا است، كه در چهار مورد از ان اقتباس واستفاده كرده:
اول:- در طبقه (12) نمبر (4) ذكر جلال الدين ملكشاه، كه گويد:
[()]
زديدار عمادى من بديدم ... - مرا دل بوقت بى مرادى
(5) سيد حسن غزنوى عمادى را چنين ذكر كرده است، (از ديوان مطبوع تهران 1328):
زنهار چو وطواط وعماديم مپندار ... - كافسوس بود عيسى باخر بجوالى
(ص 190) در ص 197 قصيده يى دارد، وبحضور بهرام شاه عرض مى كند، كه گويا يكى از شعراى غزنه قصيده او را در ديوان عمادى نوشته بود، وگويد،
كزين گونه مكرى، بدين نوع غدرى ... نكرده است هيچ آدمى هيچ گاهى،
در ص (228) گويد:
اين كم از شعر عماديست اگر با شش ماه ... - برقم كلك عطارد بنگارد سخنم-
واز همه اين اشعار پديد مييد كه سيد را با عمادى رقابتى اديبانه بوده است.
اما سنائى نيز از عمادى در قصيده مدح سلطان سنجر ذكرى دارد، ومعلومست آن قصيده را به تبع عمادى سروده است وى گويد:
بر سر خوان عمادى من گشادم اين فقع ... گر چه شيرين نيست بارى نار دانى آمدست
(54 ديوان سنائى) در ديوان انورى نيز ذكرى از عمادى آمده در آنجا كه گويد:
هان وهان تا ترا عمادى وار ... از سر ابلهى ونادانى
درنيفتد حديث مصحف وزند ... گردى او را درين صفت ثانى
(ص 314 ديوان) در جاى ديگر يك بيت عمادى را تضمين كرده:
به بيت عمادى جوابش بگفتم ... چه گفتمش گفتم كه اى روشنائى
مرا از شكستن چنان درد نايد ... كه از ناكسان خواستن موميائى
(ص 475 ديوان)