براى اينكه خوانندگان كتاب، عمادى شاعر را خوب بشناسند، وشرح حال او را با عمادى مذكور در طبقات تطبيق كرده بتوانند، سطور ذيل را كه استاد بديع الزمان خراسانى در جلد دوم سخن وسخنوران نگاشته، مختصرا مىورم:

عمادى

مؤلف راحة الصدور [1] والمعجم واغلب تذكره نويسان نيز او را با همين نام شناخته وبه همين عنوان ياد كرده اند، ونام مسلم او در كتب تواريخ وتذكره همين است، واسم اصلى او معلوم نيست محمد عوفى از شاعرى بنام عماد الدين غزنوى [2] سخن رانده، وچند قصيده بدو نسبت داده، كه ديگران بنام عمادى ضبط كرده اند، واگر عوفى را در نسبت آن اشعار اشتباهى رخ نداده، وعماد الدين غزنوى را اگر وجود داشته، با عمادى معروف غلط نه كرده باشد، شايد بتوان گفت: كه عمادى به عماد الدين نيز ملقب يا موسوم بوده است علت شهرت عمادى بدين لقب چنانكه از راحة الصدور مستفاد وقراين نيز بر صحت آن موجود است، آن بوده، كه وى در آغاز بمدح عماد الدوله فرامرز شهريار مازندران پرداخته واين تخلص يا نام از لقب ممدوح خود گرفته است.

بعضى [3] از تذكره نويسان عمادى را شهريارى نيز نوشته. ودر سبب شهرت وى بدين عنوان گفته اند:- اصل از شهريار رى، وشهرت او به شهريارى از باب انتساب او بمولد خويش است، واين سخن بدان تائيد مى شود، كه عمادى در رى ومازندران ميزيسته، وآغاز شهرت او در عراق اتفاق افتاده، وفقط همين اندازه از زندگانى وى معلوم ومقرر ميباشد ومؤلف كشف الظنون [4] هم او را رازى خوانده است وبر اين فرض عماد الدين غزنوى جز عمادى خواهد بود، چنانچه بعضى [5] چنين احتمال داده اند.

ليكن توان گفت: كه شهريارى نيز (اگر اين نسبت درست باشد)