زياد است. شايد مأخذ مؤلف ما كتاب تاريخ ولاة خراسان باشد، يا كتاب ديگرى كه ابن فندق در علم تاريخ باو نسبت دهد، درين باره شرحى در تعليق (5) داده ام، بآن رجوع فرمايند.

(2) تكملة اللطائف:

در يك مورد مؤلف ما ازين كتاب استفاده كرده، كه اواخر شرح احوال حضرت داود (ع) باشد در طبقه اول، وديگر ذكرى ازين كتاب ندارد. درباره تكلمة اللطائف در تعليق جداگانه در آخر اين تعاليق شرحى داده ام بآن رجوع شود (رك: 70)

(3) تاريخ بيهقى:

ديگر از مآخذيكه در نهايت ثقت واوج بلاغت است، تاريخ ابو الفضل محمد بن حسين كاتب بيهقى است كه اين نويسنده نامى مدت نوزده سال منشى ديوان رسالت غزنه بود، وتاريخى بزرگ در احوال سلاطين آل سبكتگين در سى جلد بنام تاريخ آل ناصر بفارسى بليغ وشيرينى تأليف نمود.

اكنون ازين كتاب جز چند بخش ناقصى كه حاوى وقايع سلطنت سلطان مسعود بوده وبنام تاريخ مسعودى يا تاريخ بيهقى مشهور است، در دست نيست، بيهقى در انشاى پارسى استاد بوده، وسبك شيرين وشيوه نويسندگى وى مسلم است، تولد بيهقى در سال (385 ه) است، در (451 ه) به تأليف اين كتاب پرداخت، ووفاتش به سال (470 ه) اتفاق افتاد [1] اين كتاب در سال (1862 ع) جزو سلسله انتشارات انجمن آسيائى بنگال بسعى مورلى وناسوليس در كلكته طبع شد، وبار ديگر در تهران بسال 1305 - 1307 قمرى به تصحيح وتحشيه مرحوم سيد احمد اديب پيشاورى چاپ گرديد. واخيرا آقاى سعيد نفيسى آنرا بصورت مكمل تر كه وافى تر از ان نشايد، با مقابله وتصحيح وحواشى وتعليقات در سال (1319 ش) از تهران در سه جلد طبع وشايع نمود، [2] وكذلك متن كتاب در يك جلد ضخيم در تهران بسعى دكتور فياض طبع گرديد.