«قصايد مولانا داراى سبك تازه بوده، مانند برخى از قدما پيچيدگى ندارد، اگر چه در بعضى يگان الفاظ مشكل يافت مى شود، اما از حشو وزوايد واطاله وبالاخر از تشبيب وتمهيد خالى است، هر قصيده بدون تكلف بچند بيتى از مدح اختتام پذيرفته است ... » [1] به عقيده اين عاجز مولانا شاعرى نيست، كه اشعار زياد وقصايد مطول ودرازى را گفته باشد، وبعبارت ديگر بايد گفت: كه پيشه مولانا مانند برخى از اساتيد سخن، شعر سرائى وقصيده گوئى نبوده است، گاهى بر سبيل تنزه وتفكه شعرى گفته، ويا در وقت ضرورت قطعه يى وقصيده يى را سروده است.

بنابران تذكره نگاران اسم وى را در جمله شعراى معروف ومشهورى كه در هند وخراسان وعراق وما وراء النهر بوده اند نياورده اند، بل گفته مى توانيم: كه مولانا با وجود مشاغل مهمه سياسى وقضائى ودربارى كه داشت نخواسته است، شاعرى را پيشه خود گرداند، ودر ان توغلى نمايد، بنابران شعر سرائى مولانا همواره حسب الضروره وآنى بوده است.

مراجع ومآخذ مؤلف:

مؤلف مابردأب اسلاف ورويه اساتيد مؤرخين همواره وقايع تاريخى وشرح احوال پيامبران وخلفا وسلاطين را مستند به كتابى ويا قولى ويا سماع ومشاهده خويش مينويسد، او در اغلب طبقات مآخذ ومنابع معلومات خويش را نشان مى دهد، كتبى كه مولانا در دوران نگارش اين كتاب بدست داشت واز ان استفاده كرد، ودر ابتداى هر مبحث بطور سند نام آنرا برد، ومآخذ خويش قرار داد، عبارت از كتب تاريخى ذيل است:

(1) - سلامى:

طورى كه در تعليق نمبر (5) مى خوانيد، مؤلف طبقات يكى از مؤلفات سلامى را مورد استفاده قرار داده است ولى معلوم نمى شود كه از كدام كتاب سلامى روايت كرده، زيرا سلامى داراى مؤلفات