كتابى در نظر آمد، كه تواريخ انبيا وسلاطين عرب وعجم را بر سبيل ايجاز در جداول آن ثبت كرده بودند [1] چون مؤلف آن كتاب از ذكر برخى از دودمان هاى سلاطين ما تقدم وما تأخر اعراض كرده بود، لهذا مؤلف خواست تا آن تاريخ مجدول بذكر كل ملوك اسلام وعرب وعجم از اوايل تا اواخر مشحون گردد وتمام سلاطين اسلام را تا عهد ناصر الدين محمود در قلم آرد ... [2]» باين فكر مولانا خامه بدست گرفت، وتاريخ عمومى مفصلى را نوشت، كه حاوى احوال انبيا وپادشاهان سابقه وخلفاى اسلام وسلاطين عرب وعجم است، وآنرا بنام پادشاه عصر وممدوح ومخدوم خويش «طبقات ناصرى» نام نهاد ومشاهدات چندين ساله خود را در خراسان وهنداندران نوشت.

مولانا در نوشتن احوال انبيا وپادشاهان بمراجع ومآخذ موثوق رجوع كرد، ودر كتاب خويش مطالبى ومباحثى را از ان كتب ضبط واقتباس نمود. ودر هر جاى مأخذ خود را نشان داد [3] تا ناظران را بر صحت آن اعتمادى تمام افتد [4] چنين به نظر مىيد، كه مولانا طبقه هاى نخستين كتاب خويش را در حين قيام دهلى در حدود (655 ه) نوشته باشد چه در آخر طبقه چهارم جنگهاى دفاعى المستعصم بالله عباسى را با قشون مغل ذكر مى كند.

و اين وقتى است، كه هنوز بغداد سقوط نكرده، وآن خليفه زنده است، ومولانا حسب عادتى كه دارد، در آخر آن طبقه حيات خليفه وحفظ دار الخلافه را از خدا نياز مى كند ولى شايد جمل اخير همان طبقه را پسانتر در (656 ه) الحاق كرده باشد، كه سقوط بغداد وشهادت خليفه را وانمود ميكند، از «بعد ازين ... » تا «رضى الله عنهم» زيرا سقوط بغداد وشهادت خليفه در سال (656 ه) است.

از روى اين اشارتى كه در گفتار خود مولانا موجوده است، بايد گفت:

كه طبقات ناصرى را در كرت سوم قضاى كل هند در دهلى آغاز كرده وتا (658 ه) باتمام رسانيده است، كه ختم طبقات آخرين كتاب بقرار ذيل است: