آن گذشت، مولانا چهل برده وصد خروار مال را از حضور سلطانى انعام يافت، واز ملتان به همشيره خويش ارسال داشت.

ولى از شرحى كه مولانا مى نويسد، چنان پديد مىيد، كه درين اوقات خويشاوندان ديگر مولانا در مسكن خواهرش نبودند، وبدين سبب تنهائى وى بر دل مؤلف كاركرد، وپريشانى خود را از ان رو بحضور شاه والغ خان معظم عرضه داشت، وآنقدر نواخته گرديد، كه بسى از اموال انعام ونوازش سلطانى به همشيره خويش ارسال داشت (اواخر 647 ه) [1] از خويشاوندان نزديك پدرى ومادرى مؤلف همين معلومات داريم، وزياده از ان چيزى در دست نيست، اما راجع باعقاب وفرزندان مولانا نيز مى توان گفت، كه وى پسران واولادى داشت، كه در چند مورد ذكر آنرا مى نمايد، ويكى از فرزندان مولانا غالبا (عمر) نام داشت، چه در ديباچه كتاب كنيت خويش را (ابو عمر) مى نويسد.

مولانا علاوه بر عمر فرزندان ديگرى هم داشت، چنانچه در ضمن احوال خويش باين مطلب اشارت ميكند مثلا در آنجا كه گويد:

«در شهور سنه (604 ه) چون از حضرت دهلى غريمت لكهنوتى مصمم شد، واتباع را پيش از خود بطرف بداون فرستاده آمد، آن ملك نيكوسيرت (سنجر كربت خان) اتباع وفرزندان را علوفه فرمود، وانواع اكرام ارزانى داشت [2] ... » در جاى ديگر مى نويسد:

«هنوز حقوق آن ايادى در ذمه اين ضعيف وفرزندان واتباع او باقى باشد ... [3]» در جاى ديگر يكى از اركان دربار دهلى را بحيث فرزند ونور ديده خويش مى خواند، ولى نمى توان گفت، كه اين شخص از اولاد اوست، بلكه بايد بجاى فرزند وپسرخوانده اش باشد، عبارات مؤلف چنين است.

«وامير الحجاب علاء الدين اياز ريحانى (تبرخان زنجانى) نائب وكليد رشد، كه فرزند ونور ديده من است، وبهمه اوصاف حميده