بعد ازين مولانا برين مرتبت باقى ماند، ودر حضرت دهلى بامور قضاى كل هند مشغول بود، ودر حضور سلطان ناصر الدين والغ خان عظيم قربتى داشت وهمواره مورد نوازش والطاف رجال وتكريم وتعظيم انها بود، ولى چنين پديد مىيد، كه در سفرهاى جنگى شمول نداشت، ودر حضرت دهلى بامور قضائى وعدلى مى گذرانيد، چنانچه در سال (656 ه) وقتى كه سلطان دهلى والغ خان بدفع لشكر مغل از دهلى برون مىيند، روز عاشوراء مولانا بحكم فرمان سلطانى عقد تذكيرى كرد، مقصور بر تحريض جهاد وثواب غزوات، وجد نمودن در محافظت مراتب اسلام، وخدمت درگاه بامتثال اوامر اولوا الامرى [1]

اواخر زندگانى، ووفات ومدفن مولانا:

با تاسف زياد بايد گفت: كه اواخر زندگانى اين علامه روزگار ودانشمند بى نظير عصر، آنقدر تاريك است كه نمى توان در ان باره سطرى چند نوشت، بعد از (656 ه) مولانا در كتاب خود ذكرى از گزارشات زندگانى ندارد، وفقط همين قدر مى توان استنباط كرد، كه تا تاريخ انجام كتاب كه ربيع الاول سال (658 ه) باشد، در دهلى بحرمت وشوكت ميزيست، وبر منصب قضاى كل هند وحكومت حضرت باقى بود، زيرا در موقعى كه مولانا اواخر كتاب خود (طبقه 22) را مى نويسد گويد:

كه بحكم فرمان سلطانى با سيف الدين اركلى امير داد آن عصر همبالش است ودر مظالم حضرت دهلى حركات وسكنات او را ملاحظه مى كند [2] چون طبقه (22) را در شوال سال (658 ه) بانجام رسانيده، بنابران بايد گفت: كه تا اواخر سال (658 ه) در دهلى زندگانى داشت. وبتحرير طبقات ناصرى مشغول بود، زندگانى مولانا بعد از شوال (658 ه) يعنى عمر (69) سالگى كه كتاب خود را انجام مى دهد. بما معلوم نيست، مولانا گويد: كه اگر فرصت بود، بقيه حوادث نيز نوشته خواهد شد [3] ولى معلوم مى گردد، كه بعد ازين فرصتى نيافت، وهم گفته مى توانيم كه بعد از نوشتن طبقات ديرى زنده نمانده باشد.

تذكره نويسان راجع به تاريخ وفات ومدفن مولانا خاموش اند، تنها سيد على حسن در تذكره خويش عمر مولانا را (84) سال مى شمارد [4]