بعد ازينكه مولانا از عهده قضاى كل فارغ گشت، مدت شش ماه در حضرت دهلى بخانه خود منزوى بود، ودرين مدت انزوا، آزارى از طرف مخالفين ديد، وچنانچه خود وى گويد:- از دست جور آن جماعت متعديان ومفسدان ومتمردان كه مخصوص بعماد الدين ريحان بودند، مدت شش ماه ويا زيادت از وثاق بيرون آمدن وبنماز جمعه رفتن مجال نه داشت [1] ولى اين حالت دوامى نكرد، ودر سال ديگر (652 ه) حزب مخالف مولانا از بين رفت، عماد الدين ريحان از وكيلدرى معزول شد، والغ خان كه در رأس حزب ديگر جاى داشت بروى كار آمد، وروز سه شنبه (7) ذى قعده (652 ه) سلطان به مولانا فرمان داد، تا در اصلاح جانبين به كوشد، همان بود كه مولانا جمله را بيعت وفادارى گرفت، وروز چهارشنبه الغ خان با همراهان خود بحضور پادشاه آمد، وفضاى تيره روشن گشت [2]

لقب صدر جهان:

الغ خان بزرگ باز مقتدر گشت، وزمام امور سلطنت بكف وى رسيد، وهمراهان وهمبازان او نيز بدربار راه باز يافتند، وبحضور سلطانى قربتى جستند، مولانا كه از رجال كار آگاه وخبير، وخردمندان، دهلى بود، نيز بحضور سلطان تقرب جست، وخدماتى عرضه داشت- ودر حدود كول شرف مصاحبت سلطانى يافت، در ازاى خدماتى كه كرده بود، روز يكشنبه (20) ربيع الاول (652 ه) بلقب «صدر جهانى» تشريف يافت، واين رجل نامور وخردمند خطاب اعزازى را نيز حاصل كرد [3]

تقرر به قضاى كل هندو حكومت حضرت كرت سوم:

چون الغ خان بحضرت دهلى برگشت وزمام امور را بدست گرفت، مولانا را كه از صديقان جانى ودولت خواهان وى بود، از نظر دور نداشت، وبر راى اعلاى شاهى عرضه داشت، تا روز يكشنبه (7) ماه ربيع الاول (653 ه) كرت سوم قضاى ممالك ومسند حكومت حضرت دهلى به او مفوض گشت [4]