لشكر ملك عز الدين بلبن مقام افتاد، واز راه قلعت مروت به سرستى وهانسى به حضرت دهلى باز آمد، وكان ذلك فى (22) جمادى الاولى سنه (648 ه) [1] مولانا درين سفر ملتان با خواجه رشيد الدين حكيم بلخى كه از خراسان بتجارت هندوستان آمده بود ملاقى گرديد وحكايتى را درباره مغل از ان حكيم بلخى شنيد ودر كتاب خود ضبط فرمود [2]

تقرر به قضاى ممالك وحكومت حضرت كرت دوم:

بعد از آنكه مولانا از سفر ملتان بحضرت دهلى باز گشت، قاضى القضاة جلال الدين كاشانى كه قاضى ممالك هندوستان بود در گذشت، والغ خان مؤلف را به تجديد عهد قضاى ممالك مخصوص گردانيده وبر راى شاهى عرضه داشت، همان بود كه كرت دوم روز يكشنبه (10) جمادى الاولى (649 ه) قاضى القضاة كل هندوستان گشت وحكومت حضرت دهلى هم به وى تعلق گرفت [3] يك سال بعد در شوال (650 ه) كه سلطان دهلى بطرف اچه وملتان لشكر كشى مى كرد، مؤلف در حضرت دهلى ماند، وبراى وداع موكب شاهى تا حدود كيتهل رفت، هم درين جاى پادشاه او را به تشريف اسپ خاص با ساخت زر وستام وزين بنواخت، وبمقر ماموريت خويش باز گشت [4] مولانا تا سال (651 ه) قاضى القضاة هندوستان بود، در همين سال مزاج پادشاه بر اكابر شغلها بگشت والغ خان را به هانسى فرستاد، ووزارت را به عين الملك محمد نظام الملك جنيدى مفوض داشت، وعماد الدين ريحان وكيل درشد.

اينها همه كسانى بودند: كه با حزب وهمراهان مولانا اختلافى داشتند عظيم، ووقتى كه حامى ومربى مؤلف يعنى الغ خان از بين رفت مولانا را هم طرف تعرض شديد قرار دادند و (27) رجب (651 ه) بود كه قاضى شمس الدين بهرايجى را بياوردند وبه معرفى عماد الدين ريحانى قضاى ممالك را بدو مفوض كردند [5]