آنچه درين سفر رفته است از غزوها بسنت ونهوب بر جاده وقتال بتمام، در ان اجزا در نظم مشروح گفته شده است.

اين كتاب منظوم را مؤلف «ناصرى نامه» نام نهاد، ودر ازاى اين خدمت ادبى بود، كه سلطان دهلى انعامى مزيد كه هر سال برسد، وهم الغ خان صدر اعظم آن وقت يكباره ديه در حدود هانسى به وى اعطاء كردند [1] واين كتاب از آثار منظوم اوست، كه متأسفانه اكنون در دست نيست، ومن از ان خبرى ندارم.

رسيدن مكاتيب خراسان ورفتن به ملتان:

مولانا در دربار دهلى به حضرت سلطان قربتى ووجاهتى يافت وبا تمام رجال بزرگ آشنائى وشناسائى بهم رسانيد، ودر موارد مختلف طرف تشريف وتقدير شاهى وامراى عصر قرار گرفت، وتا سال (647 ه) در حضرت دهلى بماند.

طورى كه خودش گويد: بعد از شعبان (647 ه) مكتوبى از طرف همشيره مؤلف كه در خراسان بود، به وى رسيد، وتنهائى او بر دل كار كرد، بخدمت الغ خان به لشكر گاه رفته شد، واين معنا باز نموده آمد چندان تربيت وعاطفت فرمود، كه در حيز تحرير نيايد.

درين موقع الغ خان كه سرامد رجال عصر بود، تشريفاتى بمؤلف داد، ويكسر اسپ كميت با زين معرق وجامه زربفت ويك باره ديه وسى هزار حبيتل باو بخشيد، وعلاوه بر ان كيفيت مؤلف را بحضور شاه نيز عرضه داشت وروز يكشنبه دهم ذى قعده (647 ه) از بارگاه شاهى چهل برده وصد خروار بار بجهت فرستادن خراسان به نزديك همشيره مؤلف فرمان شد.

مولانا با اين انعامات روز دوشنبه (29) ذى حجه سال مذكور از دهلى، بعزيمت ملتان افتاد، تا انعامات مذكوره را در خراسان به همشيره خويش فرستد، در راه از طرف مامورين وبزرگان پذيرائى گرمى را ديد، ونوازش زياد ملاحظه كرد، وچون بخطه هانسى رسيد در آنجا ديه انعام الغ خانى در ضبط آورده شد، وروى به ملتان نهاد روز چهار شنبه (6) ربيع الاول (648 ه) بملتان وصول بود چون آن برده وبار بخراسان فرستاده آمد، مدت دو ماه در پاى حصار ملتان در ميان