بود بدو مفوض گشت، واسپ وستام را به وى تشريف دادند، وآنقدر نوازش گشت، كه بقول خودش پيشتر هيچ يك از ابناء جنس مولانا آن نوازش را نيافته بود، وكان ذالك فى 17 صفر (643) ه [1]

سفر اچه در مقابل لشكر مغل:

تقريبا پنج ماه بعد در ماه رجب (643 ه) از طرف بالا [2] خبر لشكر كفار مغل رسيد، كه بطرف اچه آمده اند، سلطان علاء الدين بر عزيمت دفع كفار لشكرهاى اسلام را از اطراف جمع كرد، وچون بكنار آب بياه رسيدند، كفار از پاى اچه برخاستند، وآن فتح برآمد، مؤلف نيز با ركاب شاهى همراه بود، واحوال آن لشكر كشى را نوشت [3] وبعد ازين حادثه بحضرت دهلى برگشت.

جلوس ناصر الدين ممدوح مؤلف ونظم ناصرى نامه:

يك سال بعد يك شنبه 23 محرم (644 ه) بود، كه سلطان علاء الدين محبوس گشت، وهم دران حبس از جهان رفت وعوض وى سلطان ناصر الدين محمد ابن سلطان شمس الدين التتمش بر اريكه جهانبانى نشست.

اين پادشاه ممدوح مؤلف است، وپرورنده وى، كه در مراسم جلوس او مولانا در دربار دهلى حاضر بود، وروز جلوس قصيده وقطعه يى از اشعار خويش برسم تهنيت عرضه داشت، (اوايل شهور 644 ه) ودر اواخر اين سال پنجشنبه (25) ذى حجه بود، كه مؤلف از حضور پادشاه تشريف جبه ودستار واسپ وستام وغيره دريافت، وبمراحم شاهى نواخته گرديد. [4] در سال دوم جلوس ناصر الدين محمود (شعبان 645 ه) لشكر آن پادشاه را در قنوج وقلعت تلسنده مصاف افتاد وجنگى واقع شد سخت عظيم.

تلسنده موضعى بود حصين وقلعتى بود متين، كه جماعت هنود بدان مقام تحصن جستند، ودست از جان بشستند، در ان روز لشكر پادشاه دران موضع قتال كرد، تا فتح آن ميسر گشت، وآن غزو را مؤلف در پنج ويا شش تاء كاغذ، نظم در قلم آورده است، وتمامت