بى اندازه يافته بود، بنابران در بين شورشيان ودربار سلطنت صلح صورت نمى گرفتى، وآن فراش كه مباركشاه نام داشت، به هيچ وجه بصلح رضا نمى دادى، مولانا چون بين دربار خلق براى مصالحت ميانجيگرى كردى، روز آدينه 7 ماه ذى القعده سال (639 ه) جماعت سفها را متعلقان خواجه مهذب سه هزار جتيل بدادند، وبعضى از ابناء جنس مؤلف را اغرا كردند، تا مولانا را بكشند، روز جمعه در مسجد جامع بعد از نماز خروج كردند، وبر وى شمشير كشيدند، چون مؤلف نيز با خود كارد عصائى داشت بر كشيد وچند نفر غلام با سلاح نيز با وى بودند، بنابران ازين حمله قتل نجات يافت، واز ميان آن غوغا بيرون آمده شد [1] بتاريخ (8) ماه ذى القعدة شورشيان وغوغائيان حصار دهلى را بگرفتند، وسلطان بهرام شاه را شب (13) ماه مذكور شهيد گردانيدند، وسلطان علاء الدين مسعود شاه بن فيروز شاه را به تخت شاهى برداشتند وروز چهارم فتح دهلى بود، كه مولانا از وظيفه قضاى حضرت استعفا طلبيد، ومدت (26) روز بعد از وى قضا مهمل ماند، تا قاضى عماد الدين شفورقانى بجاى او مقرر گرديد [2]

دو سال در لكهنوتى:

در دوران سلطنت علاء الدين نيز آتش فتنه در حضرت دهلى شعله ور بود، وامراء با يك ديگر مكاوحت داشتند ومولانا خواست، ازين ميدان فتنه بمأمنى پناه برد، بنابران با فرزندان واتباع، روز جمعه نهم ماه رجب سنه (640 ه) از دهلى نقل كرد، وبعزم سفر لكهنوتى در بداون بحضور تاج الدين قتلق پيوست واز آنجا به اوده رفت وملك آنجا قمر الدين قيران، باو الطاف وافر ارزانى نمود، درين وقت طغان خان عز الدين طغرل ملك لكهنوتى با لشكر وكشتيها بحدود كره آمد، ومولف از اوده بدو پيوست، وبا او به لكهنوتى رفته شد، وروز يكشنبه (7) ذى حجه (640 ه) بخطه لكهنوتى رسيد، وفرزندان واتباع همه در اوده بگذاشت، وبعد از ان خان لطف وافر وانعام بى شمار ديد، ومدت دو سال در ان ديار با اتباع واشياع مقام افتاد، [3] وهم درين جا بسال (641 ه) صمصام الدين