باين طور اين نخستين ديدار مولانا بود، با يكى از اركان سلطنت دهلى، كه وى را در تاريخ سابق الذكر دست داد.

رسيدن مؤلف بحضور التتمش ورفتن بدهلى ومناصب آنجا:

در حين سقوط حصار اچه، روز اوليكه سلطان شمس الدين التتمش در پاى آن حصار لشكرگاه نصب كرد، مؤلف بحضور اين پادشاه رسيد ومنظور نظر پادشاهى شد، چون ناصر الدين قباچه از حصار بهكر خود را در آب غرق كرد، وتمام ديار سند تا آب محيط التتمش را مسلم آمد، سلطان از پاى قلعه اچه انصراف فرمود، ومولف نيز در موافقت حشم آن پادشاه در ماه رمضان (625 ه) بحضرت دهلى رفت، ودر جشن اين فيروزى، ورسيدن تشريف وعهد ولوائى كه از بغداد خليفه المستنصر بالله، براى سلطان التتمش فرستاده بود، حضور داشت [1] مولانا تا سال (629 ه) در حضرت دهلى ماند، ودر شعبان همين سال در پاى حصار كاليور (گواليار) باز بحضور التتمش رسيد، واز حضرت پادشاه مامور گشت، تا بر در سراى اعلى تذكيرى بفرمايد، ودر هر هفته سه نوبت تذكير معين شود، وچون ماه رمضان درآمد، هر روز تذكير معين شد، وتمام عشر ذى الحجه وتمام عشر محرم گفته آمد ودر ديگر ماهها همان سه نوبت نگاه داشته آمد.

باين طور مولانا به عهده مذكرى درگاه شاهى سر فراز گشت ومدت يازده ماه در پاى آن حصار نود وپنج مجلس بر در سراپرده اعلى عقد كرد، ومولانا روز عيد اضحى در برابر قلعه كاليور بامر شاهى خطبه عيد فرمود، وامامت كرد، وبه تشريف گرانمايه مشرف گشت [2] ودر وقت تشريفات اشغال شرعى مهتر مبارك هندوخان كه يكى از امراى بزرگ دربار دهلى بود، خود بخزانه عاليه حاضر شد، وچندان لطف ودلدارى فرمود، كه مولانا در كتاب خويش ذكرى از ان مى نمايد [3]

قضا واداره كل امور شرعى كاليور:

روز سه شنبه (26) ماه صفر (630 ه) چون حصار كاليور فتح گشت، مولانا از حضور سلطان شمس الدين التتمش به قضا وخطابت وامامت