هيئت رسالت نيز رفته بود ودر اوقات فتوحات معز الدين در هنده يك هزار ودويست مرد تولكى را قيادت مى كرد، كه در قلعه تبرهنده با قاضى ضياء الدين موصوف همراه وهمباز بود [1] وهمين شخص است كه ابن اثير نام كامل او را قاضى مجد الدين عبد المجيد بن عمر معروف بابن القدوه مى نويسد، وگويد كه در مجلس غياث الدين غورى وى را با امام رازى اتفاق مناظره افتاد، واو در مسجد از امام رازى شكايت به عوام مسلمين برد، وشهر را بر امام شورانيد، تا غياث الدين ناچار فخر رازى را به قلعه هرات روانه كرد. [2] ديگر شخصى كه ازين خاندان از گفته خود مؤلف مى شناسيم خال (برادر مادر) وى قاضى جلال الدين مجد الملك احمد عثمان است كه از رجال ادارى اواخر عهد غورى است اين شخص در دوران فتور چنگيزيان در حدود (617 ه) حاكم نيشاپور وخواجه ومتصرف آنجا بود، واز دست تولكيان وقرابتيان خودش شهيد گشت [3] اگر اسم خال مؤلف را تحليل كنيم ومطابق برسم آن زمان جلال الدين ومجد الملك را القاب بشماريم بايد احمد نام خودش وعثمان نام پدرش باشد ودرين صورت مى توان گفت: كه عثمان جد مادرى مؤلف بود.

در همين اوقات برخى از اقارب واخوال مؤلف كه غالبا بايد اقارب مادرى وى باشند در تولك بودند وهمه در جهاد دفاع وطن از حملات چنگيزيان دخلى ودستى داشتند كه مؤلف هم با آنها همراه بود [4] خاندان اجداد مادرى واخوال مؤلف همه در خدمت درگاه سلاطين غور بودند. ومخصوصا دختر سلطان غياث الدين كه ماه ملك نام بود وبلقب جلال الدنيا والدين ملكه بس فاضلى بود، ودر جمال وعفت وزهادت در همه دنيا مثل نداشت با اين خاندان علمى لطفى وشفقتى داشت ووالده مؤلف با او هم شير وهم مكتب بود وخود مؤلف هم در حجر عنايت وحرم عصمت ملكه پرورده شده بود [5] پس مادر مؤلف هم با ملكات حرم سلطانى محشور وزنى بود مكتب ديده. واز خاندان ثقه