واز أمير المؤمنين الناصر الدين الله، خلع فاخره بحضرت سلطان غياث الدين واصل شد، وكرت اول ابن الربيع آمد، وقاضى مجد الدين قدوه با او بدار خلافت رفت وكرت ديگر ابن الخطيب آمد، وپدر اين داعى مولانا سراج منهاج با او نامزد شد بدار الخلافه» [1] مولانا با هيئت رسل وسفراى دربار غور وظايف خود را اجرا كرد، وهم درين اوقات كه حدود (592 ه) باشد، در مكران (شايد صحيح آن كرمان باشد) از جهان رفت. از نوشته مولف كتاب صراحتا استنباط نمى شود، كه پدرش بعد از انجام امور رسالت در راه مكران مرد، يا اينكه بعد از رسالت اول باز به همين كار گماشته گرديد، وبه دربار بغداد نارسيده در مكران از جهان گذشت، عين عبارات مؤلف درين مورد چنين است:

«چون سلطان تكش با سلاطين غور عهد بسته بود، اما بسبب خصومت بغداد ابن الربيع از بغداد بملك غور وغزنين آمد، وكرت دوم ابن الخطيب بفيروزكوه آمد، وروز جمعه خطبه كرد، ودر اثناى خطبه اين لفظ بگفت، در حضور سلطان غياث الدين محمد سام، كه:

يا ايها الغياث المستغاث المستغاث من التكش الطاغى الباغى، ودر وقت بازگشتن ابن الخطيب پدر اين داعى مولانا سراج منهاج در حدود مكران وفات يافت، ودران معنى از حضرت خلافت ناصر الدين الله فرمانى رسيد كه: واما السراج المنهاج فقد وقع فى الطريق اجره على الله ... [2] ضياء الدين احمد متخلص به نير در هندوستان شرح حال قاضى منهاج سراج مؤلف طبقات ناصرى را در حدود (1887 ع) از كتاب مذكور استخراج كرده ورساله كوچكى نوشته است، اين رساله را نويسنده اين سطور نديده، ولى علامه محمد قزوينى در تعليقات لباب الالباب عوفى مطالب ذيل را از ان كتاب نقل كرده:

«الامام سراج الدين محمد بن منهاج الدين عثمان بن ابراهيم ابن الامام عبد الخالق الجوزجانى الاصل (اللوهورى المولد) وى