باين طور مولانا در باميان نوازش ديد، وعلم ودستار وتشريفى از حضرت سلطان گرفت، ومثالى براى تفويض آن جمله مناصب بخط (صاحب) وزير مملكت باميان بدو داده شد كه همه اين چيزها تا حين تحرير كتاب طبقات نزد مولف آن موجود بود [1] معلوم نيست كه مولانا سراج تا چه وقت وظايف سابق الذكر را در باميان اجرا داشت، وچند سال در آنجا ماند، ولى هم درين اوقات تا حدود (590 ه) پس بدربار غياث الدين برگشت، ودر عهد حكمرانى تاج الدين حرب كه برادرزاده ملك شمس الدين پادشاه سيستان بود، وى را دو كرت اتفاق ديدار دربار سيستان افتاد.

يك كرت از جهت سلطان غياث الدين محمد سام برسالت برفت، وكرت دوم كه از حضرت پادشاه بخدمت دار الخلافت الناصر الدين الله ميرفت، بجانب مكران (شايد صحيح آن كرمان باشد) هم به سيستان گذشت واز ملك تاج الدين حرب عواطف فراوان ديد [2] قرار اين اشارت مؤلف، همان طورى كه مولانا منهاج الدين عثمان محضر خليفه را در حضرت بغداد، وملاقات ملك شمس الدين را در سيستان درك كرده بود، پسرش مولانا سراج نيز در سيستان بحضور تاج الدين حرب رسيد، وبعد از ان بدار الخلافه سمت رسالت يافت، بموجب شرح ذيل:

در عصر خلافت الناصر الدين الله، سلطان تكش بن خوارزم شاه بر بغداد مغافصه برد، ولشكر خليفه شكسته شد، بنابران از طرف خليفه رسل دار الخلافه بحضرت غور وغزنين بيامدند، واستمداد نمودند، از حضرت سلطان غياث الدين محمد، امام شمس الدين ترك وابن الربيع وابن الخطيب وپدر مؤلف مولانا سراج منهاج برسالت نامزد شدند [3] تاريخ مغافصه هاى تكش خوارزم شاه بر بغداد، حدود (590 - 592 ه) است واندرين سالهاست، كه بايد سفر رسالت مولانا سراج الدين بمرافقت امام شمس الدين وابن الربيع وابن الخطيب بسوى بغداد اتفاق افتاده باشد، در جاى ديگر مؤلف راجع باين رسالت وسفر پدر چنين مى نويسد:

«وچند كرت از حضرت دار الخلافه أمير المؤمنين المقتفى بامر الله،