ودر طاهر آباد پشته ايست كه بالاى آن مقابر نيز ديده مى شود چنين بنظر مىيد، كه امام عبد الخالق جوزجانى بايد شخص عالم ومتقى باشد، چه كلمه امام كه مؤلف با نام وى مى نويسد، برين صفات دلالت دارد، چون امام عبد الخالق سيد نبود، بايد عالم وفقيه ومتقى باشد اين امام وعالم را از بطن همان ملكه كه دختر پادشاه غزنه بود، پسرى بدنيا آمد، كه بنام جد مادريش «ابراهيم» ناميده شد، واوقات زندگانى وى را ثلث اول سده ششم تخمين مى كنيم كه باين حساب بايد پسرش مولانا منهاج الدين عثمان در ثلث ميانه قرن ششم، وپسر وى مولانا سراج الدين محمد اعجوبة- الزمان در ثلث آخر قرن ششم تا آغاز (600) زندگانى داشته باشد [1] از اشاراتى كه مؤلف در كتاب خود در موارد متعدد نوشته، چنين برمييد، كه اين دودمان از اوايل ورود خود بغزنه در بين درباريان ورجال بزرگ آن عصر بنظر احترام ديده شده واجداد وى مناصب ومشاغل رسمى وحكومتى داشتند، فرزند ابراهيم كه مولانا منهاج الدين عثمان باشد وجد پدرى مؤلف است، در عصر خلافت المستضي ء بالله (566 - 575) بسفر حج وزيارت كعبه رفت وچون به بغداد رسيد از حضرت خليفه باحترام پذيره گرديد، وتشريف دار الخلافه پوشيد، چنانچه مؤلف گويد:

«وجد پدرى تشريف دار الخلافه پوشيده بود، بوقت رفتن سفر قيله» [2] ... بعد از ين سفر مولانا منهاج الدين عثمان از راه سيستان به غزنه ولوهور برگشت ومؤلف ما به دربار سيستان در حضرت ملك شمس الدين بن ملك تاج الدين ابو الفتح طاهر (اواخر قرن ششم) ذكرى از وى كند، چون مولانا منهاج الدين عثمان عالم نامور ودانشمند عصر بود، واين پادشاه را نيز با اين طايفه محبتى بود، بنابران مولانا را بحضرت خويش پذيرفت، وامر داد تا تذكيرى بفرمايد، وبه عواطف فراوان نوازش كرد [3] ولى بودن او در لاهور معلوم نيست كه براى چه بود؟ وچه وظيفه داشت؟ وچه قدر مدت در آنجا مانده است؟ فقط همين قدر مى توان گفت، كه بعد از سفر قبله از راه