سيستان بغزنه رفت، واز آنجا به لاهور افتاد، وكان ذلك فى حدود (572 ه) از تاريخ وفات واواخر عمر وزندگانى مولانا منهاج الدين عثمان خبرى نداريم، فقط همين قدر توان گفت: كه بعد از (572 ه) در لاهور از جهان رفته باشد، كه بعد از وفات جاى او را پسرش مى گيرد به تفصيل ذيل:

پدر مؤلف:

پدر مولف مولانا سراج الدين محمد افصح العجم واعجوبة الزمان بن مولانا منهاج الدين عثمان نيز از رجال مهم دربار فيروزكوه وغور بود، واندر حضرت سلاطين پايه بزرگ ومرتبت سترگى داشت. در اواخر دولت آل محمود، چون سلطان معز الدين غورى بسال (582 ه) بدر شهر لوهور آمد، وآن شهر به وى مسلم گشت، سپه سالار على كرماخ را كه والى ملتان بود، به لاهور نصب فرمود، وپدر مؤلف كه مولانا سراج الدين باشد، قاضى لشكر هندوستان گشت، وتشريف سلطان معز الدين پوشيده در بارگاه لشكر مجلس علم عقد كرد ودوازده شتر بجهت نقل كردن كرسى او نامزد شد [1] چنانچه پيشتر خوانديد، پدر مولانا سراج نيز در لاهور سكونت داشت وبعد از (572 ه) در آنجا ميزيست، وظن غالب آنست كه بعد از همين سال هم دران جا از جهان رفته باشد، بنابران مولد مولانا سراج را هم لاهور گفته مى توانيم، وهمين مقصد را يكى از معاصرين او كه محمد عوفى باشد، نيز تائيد ميكند: وخطاب ملك الكلام وفصيح العجم باو ميدهد، [2] ولى محل نشو ونماى وى را كه سمرقند مى شمارد، محل تامل است!!! درين وقت حضرت باميان مجمع علماء ومقر دانشمندان نامدار بود وسلطان بهاء الدين سام ابن سلطان شمس الدين محمد از ملوك عالم پرور ودانش دوست آل شنسب كه از (587 تا 602 ه) سلطنت رانده، كوشش داشت تا اهل فضل وعلم را در مركز مملكت خويش (باميان) فراهم كند، وبقول مؤلف علامه فخر الدين رازى مدتها