با آن [1] صديق نو مسلمان بگفتند [2] از دين اسلام بر نگشت، و (آن) لباس با طراوت دين محمدى (را) از دل وجان جدا نكرد.

آن مغل سياست بيدريغ گفتن گرفت، سهم وسياست كه در تصرف قهر واستيلاى او آمد، آن جوان را وعيد كرد [3] وبهيچ وجه از غايت حميت دين اسلام ترك نگرفت، وشربت ايمان با ضربت طغيان [4] كافران از دست نينداخت [5] چون جوان بر دين حق ثبات نمود، وبوعده ووعيد آن جماعت گمراه التفات نكرد، آن ملعون فرمان داد، تا آن جوان را سياست كردند، وبا دولت ايمان از دنيا نقل كرد رحمه الله.

جماعت مسلمانان سمرقند را بدين [وهن] انكسارى حاصل شد، اشرف الدين چنين روايت كرد، كه محضرى پرداخته شد، وبه شهادت ثقات واكابر (اسلام كه) ساكنان سمرقند (بودند) موكد كرده آمد، وبدان [6] محضر بلشكرگاه بر كاخان رفتيم [7] وحال جرات وعداوت [8] ترسايان سمرقند عرضه داشتيم [9] ومحضر بموقف عرض رسانيديم، حميت دين محمدى در مزاج آن پادشاه (با) نيكو اعتقاد ظاهر شد وغضب [10] حق بر طبيعت او استيلا يافت.

بعد از اين سيد را اعزاز فرمود، وجماعت تركان ومغلان [11] بزرگ مسلما (نا) ن [را] نامزد كرد، فرمان داد، تا جماعت ترسايانى [12] را كه آن جنايت [13] وتعدى كرده بود [ند] بقتل رسانند، وبدوزخ فرستند، چون آن مثال حاصل شد، باعزاز تمام بسمرقند آمده شد، وبى آنچه جماعت ترسايان خبر شدى، از حال فرصت نگاه داشته آمد [14] تا آن طايفه بدبخت در كليسا جمع شدند، به مغافصه ايشان را به يك جا فرود گرفتند، وهمه را بدوزخ فرستاد، واز خشت آن كليسا را خشت