سلطان سعيد شمس الدنيا والدين آمدند، وتحفها [1] آوردند، چون آن پادشاه ابواب معرفت ومحبت، بهيچ وجه با خانان مغل مفتوح نمى داشت ورسولان ايشان را نمى كشت بطريقى دفع كرد [2] [و] آن رسول بركارا بمحروسه كاليور [3] فرستاد، وآن جماعت مسلمانان بودند هر جمعه در مسجد جامع كاليور حاضر شدندى، ودر عقب نواب كاتب (اين) طبقات منهاج سراج نماز گزاردندى، تا در عهد سلطان رضيه عليها الرحمة، چون كاتب بعد از شش سال از محروسه كاليور بحضرت جلال دهلى آمد، بعنايت آن پادشاه مخصوص گشت [و] آن رسل بر كاخان را هم فرمان شد، تا از محروسه [4] كاليور بطرف قنوج بردند، وشهر بند كردند، وهمانجا برحمت حق پيوستند.

چون بركا خان به بزرگى رسيد، از زمين خفچاق بوجه زيارت اكابر وعلماء اسلام كه باقى مانده بودند وگذشته، بشهر بخارا آمد، وزيارتها بكرد، وبازگشت، ومعتمدان (را) بدار الخلافه فرستاد وچنان تقرير كردند، جماعه ثقات، كه دو كرت يا زياده تشريف دار الخلافه پوشيد، هم در حيات برادر خود باتوخان، وجمله لشكر او بقدر سى [5] هزار [سوار] مسلمان بود، ودر لشكر او جماعت صلوات قايم بود.

[و] ثقات چنين گفتند: كه تمامت لشكر او را دأب آنست، كه هر سوارى را مصلى برابر خود باشد [6] تا چون وقت نماز آيد، باداء آن مشغول شوند، ودر تمام لشكر او هيچ كس خمر نخورد [ى] ومدام علماء بزرگ از مفسران ومحدثان وفقهاء ومناظران در صحبت او باشند، واو را كتب دين بسيار است [7] واكثر مجالست ومحادثت با علماء باشد، (و پيوسته در بارگاه او بحث علم شريعت ميباشد) ودر مسلمانى بغايت صلب وبا حميت است [8]