على رضى الله عنه مخصوص بوده است از حديث مصطفى صلى الله عليه وسلم بدانستن اين [1] اسرار از جمله صحابه. واگر افترا بودى هرگز راست نيامدى وبصدق نه پيوستى.

چون [جمله] حال بر وجه صدق ظاهر شد، چنانچه (در) بيان فرار وفوت پادشاه ايران گفته است، كه بر كنار دريائى باشد، همه عقلاى عجم وايران را معلوم است، كه فرار محمد خوارزم شاهى از پيش مغل همچنان بود، كه فرار كبوتر، از پيش عقاب، وموت او رحمة الله عليه بر كنار (ه) درياى مازندران بود، وچون معلوم شد، كه وصف آن جماعت ووقت خروج ايشان، وفرار پادشاه مسلمانان وخراب شدن شهرهاى اسلام بصدق گفته است، بايد كه آخر قصيده كه مقصود است بر انتهاء دولت كفار مغل [و نيست شدن ايشان بر دست پادشاهان اسلام بر زمين شام] هم صدق باشد، وچون در آخر قصيده كه تعيين [2] كرده است هلاكت ايشان در كدام زمين باشد، وآن زمين را [چگونه] خلق گفته است [3] وخلق زمين دمشق و [خلق] شام وسرحدهاى آنست واين [4] جماعت (در) اين زمان بدان زمين رسيده اند، وقتال ايشان با لشكر حلب وشام است، وهيچ شبهت نماند، كه هلاك ايشان هم بخوردن آب فرات وهم بشرط قتال با لشكر حلب وهم به نصف قران بود، كه در سنه تسع وعشر باشد، تا سنه احدى، يا كم وبيش آمده است [5] كه حق تعالى دو رفتنه آن جماعت (را) منقضى گرداند، وآتش فساد ايشان (را) به آب انتهاء منطفى كند [6] وباد بيداد آن طايفه كه در فضاء دور امت احمد [7] صد هزار گرد در انگيخته [8] است، بقدرت بى شبهت بنشاند، انشاء الله تعالى [9] چون ذكر انقراض دولت كفار مغل ثبت افتاد، خواستم كه ختم اين كتاب طبقات ناصرى بر فتنه وبلاى كفار نباشد، واز ان جماعت وخانان ايشان